Έχεις Μήνυμα… (19 Αυγούστου 2017)

[…] Εγκαταβίωναν τότε στη μονή των Σπηλαίων δύο μοναχοί, ο Θεόφιλος και ο Ιωάννης.

Αυτοί, είχαν στενό ψυχικό σύνδεσμο από τα παιδικά τους χρόνια, πάντοτε «το αυτό εις αλλήλους φρονούντες», «εν τω αυτώ νοι και εν τη αύτη γνώμη». Μαζί ήρθαν και στο μοναστήρι, δίνοντας σ’ όλους το παράδειγμα της αδελφικής αγάπης και ομόνοιας.

Οι δύο αυτοί αδελφοί, παρακάλεσαν τον όσιο Μάρκο να ετοιμάσει ένα κοινό τόπο ταφής, για να είναι αχώριστοι ακόμη και στον τάφο, όταν ο Κύριος θα διέκοπτε την επίγεια ζωή τους.

Κάποτε ο μεγαλύτερος αδελφός, ο Θεόφιλος, έφυγε από την Πετσέρσκαγια για υποθέσεις της μονής. Στη διάρκεια της απουσίας του ασθένησε ο μικρότερος, ο Ιωάννης, κι έφυγε απροσδόκητα για τον ουρανό. Όταν επέστρεψε ο Θεόφιλος, είχε ήδη τοποθετηθεί το νεκρό σώμα στον ετοιμασμένο από τον όσιο Μάρκο τόπο. Έκλαψε πικρά ο μακάριος Θεόφιλος τον αγαπημένο του αδελφό, παρηγορήθηκε όμως με τη σκέψη ότι η όσια ψυχή του, θ’ αναπαυόταν τώρα στους κόλπους του Κυρίου.

Θέλησε αμέσως να επισκεφθεί τον τάφο του νεκρού. Πήγε στο σπήλαιο με τη συνοδεία μερικών ακόμη πατέρων και βρήκε τον Ιωάννη τοποθετημένο στο διπλό τάφο, που είχε ανοίξει ο όσιος Μάρκος, αλλά στην πρώτη θέση.

Παρακινημένος τότε από τον πονηρό, αγανάκτησε κι έβαλε τις φωνές.

– Πάτερ Μάρκε, φώναξε στον όσιο, γιατί τον έβαλες σ’ αυτή τη θέση; Εγώ είμαι μεγαλύτερος και πρέπει να ταφώ στην πρώτη σειρά. Τι είν’ αυτά τα πράγματα; Δεν ήξερες ότι ο μακαρίτης ο Ιωάννης είναι νεώτερος μου;

O ταπεινός Μάρκος έβαλε μετάνοια και είπε απλά:

— Συγχώρεσέ με, πάτερ. Αμάρτησα.

Έπειτα στράφηκε στο νεκρό και τον πρόσταξε: Continue Reading »

Έχεις Μήνυμα… (18 Αυγούστου 2017)

[…] Κεφάλαιο 18· ῾Ο Θεός μας δημιούργησε «κατ᾿ εικόνα Του» και ᾿Εκείνος προνοεί για μας και μας προστατεύει.

Ας ευχαριστήσουμε τον Θεό, όχι μόνο γιατί μας δημιούργησε και μας προίκισε με το «κατ᾿ εικόνα», αλλά και γιατί μας χάρισε τη δυνατότητα της ελεύθερης βούλησης, γιατί μας έδωσε τη Χάρη του αγίου Βαπτίσματος, γιατί μας προίκισε με τη γνώση και γιατί μας δώρισε τη βοήθεια του Νόμου. Ας Τον δοξάζουμε ακατάπαυστα για όλα όσα η Πρόνοιά Του μας παραχωρεί καθημερινά, όπως για παράδειγμα, γιατί Εκείνος μας γλίτωσε από τις παγίδες Εχθρών, γιατί μας στέλνει συνεργό την Χάρη Του, ώστε να κατορθώσουμε να επιβληθούμε στα σαρκικά πάθη μας, γιατί μας προστατεύει από κινδύνους που ούτε καν εμείς μπορούμε να τους αντιληφθούμε, γιατί μας προφύλαξε από την πτώση στην αμαρτία, γιατί μας βοήθησε και μας φωτίζει συνεχώς, ώστε να μπορέσουμε να αισθανόμαστε και να αναγνωρίζουμε τη βοήθεια που κάθε στιγμή μας παρέχει –την οποία ορισμένοι θεωρούν ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο Μωσαϊκός Νόμος– γιατί μας εμπνέει τη μετάνοια και τη συντριβή για τις αμέλειες και τα σφάλματά μας, γιατί μας έχει δώσει μαρτυρία ότι μας νοιάζεται και συνεργεί για την επίτευξη της σωτηρίας μας, γιατί μας έχει γλιτώσει –μερικές φορές ακόμη και παρά τη θέλησή μας– από σοβαρές πτώσεις. Και τέλος, ας Τον υμνούμε ακατάπαυστα, γιατί Εκείνος με την ενίσχυση και την καθοδήγησή Του, έχει μεταστρέψει το αυτεξούσιό μας, το οποίο ρέπει υπερβολικά προς τα πάθη, και γιατί μας έχει επαναφέρει στο μονοπάτι που οδηγεί στη σωτηρία. […]

Αββά Κασσιανού

«Αββάς Κασσιανός – Συνομιλίες με τους Πατέρες της ερήμου» 

Έχεις Μήνυμα… (17 Αυγούστου 2017)

Ο Όσιος Παναγής Μπασιάς είχε βαπτίσει την αδελφή του Σπύρου Μηνιάτη, που λεγόταν Ρουμπίνα. Αυτή πανδρεύθηκε ένα πολύ σκληρό και βάναυσο άνδρα, που την κακομεταχειριζόταν. Ένα μεσημέρι η οικογένεια του Σπύρου καθόταν στο τραπέζι και έτρωγε. Ξαφνικά βλέπουν μπροστά τους αναπάντεχα τον Άγιο, που απευθυνόμενος προς τον Σπύρο του είπε:

– Ε! Τι κάθεσαι… Αυτή τη στιγμή την αδελφή σου την Ρουμπίνα την δέρνει απάνθρωπα ο άνδρας της. Και δεν φθάνει αυτό, αλλά της έσπασε και το χέρι της. Και το χειρότερο έκανε τα γαμήλια στέφανά τους κομμάτια.

Και συνέχισε ακόμα πιο έντονα:

– Πλην όμως, ο πρώτος γάμος είναι μυστήριο! Ακούς;

Μετά τα λόγια αυτά έφυγε βιαστικά. Continue Reading »

Έχεις Μήνυμα… (16 Αυγούστου 2017)

Ενεδρεύει ο εχθρός διάβολος, όπως το λιοντάρι στη φωλιά του, και κρύβει για κακό μας παγίδες και δίχτυα από λογισμούς ακάθαρτους και ασεβείς. Αλλά και εμείς, αν δεν κοιμόμαστε, θα μπορέσουμε να του στήνομε μεγαλύτερες και φοβερότερες παγίδες και δίχτυα και ενέδρες. Γιατί η προσευχή, οι ψαλμοί, η αγρυπνία, η ταπεινοφροσύνη, η υπηρεσία προς τον πλησίον και το έλεος, η ευχαριστία και η ακρόαση των θείων λόγων, γίνονται ενέδρα και παγίδα και λάκκος και μάστιγες και αγχόνη και δίχτυα για τον εχθρό.

Αγίου Ιωάννου Καρπαθίου

Κήρυγμα (15 Αυγούστου 2017)

Τρίτη 15 Αυγούστου 2017 – Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

π. Δημήτριος Καταπίδης – Κήρυγμα στον Εσπερινό

[download mp3]

Έχεις Μήνυμα… (15 Αυγούστου 2017)

Ψάλλοντές σου τόν Τόκον, ἀνυμνοῦμέν σε πάντες, ὡς ἔμψυχον ναόν, Θεοτόκε· ἐν τῆ σῆ γάρ οἰκήσας γαστρί, ὁ συνέχων πάντα τῆ χειρί Κύριος, ἡγίασεν, ἐδόξασεν, ἐδίδαξε βοᾶν σοι πάντας. 

Χαῖρε, σκηνή τοῦ Θεοῦ καί Λόγου· χαῖρε, Ἁγία Ἁγίων μείζων. 
Χαῖρε, Κιβωτέ χρυσωθεῖσα τῶ Πνεύματι· χαῖρε, θησαυρέ τῆς ζωής ἀδαπάνητε. 
Χαῖρε, τίμιον διάδημα, βασιλέων εὐσεβῶν· χαῖρε, καύχημα σεβάσμιον Ἱερέων εὐλαβῶν. 
Χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀσάλευτος πύργος· χαῖρε, τῆς βασιλείας τό ἀπόρθητον τεῖχος. 
Χαῖρε, δἰ ἧς ἐγείρονται τρόπαια· χαῖρε, δἰ ἧς ἐχθροί καταπίπτουσι. 
Χαῖρε, χρωτός τοῦ ἐμοῦ θεραπεία· χαῖρε, ψυχῆς τῆς ἐμῆς σωτηρία. 
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Ὤ πανύμνητε Μῆτερ, ἡ τεκοῦσα τόν πάντων Ἀγίων ἁγιώτατον Λόγον δεξαμενή τήν νῦν προσφοράν, ἀπό πάσης ρῦσαι συμφορᾶς ἅπαντάς· καί τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως, τούς σοί βοῶντας. 
Ἀλληλούϊα

_____

Θέαμα θεσπέσιον και ασύλληπτον

Ο γνωστός για την ευλάβεια και προσήλωσή του στην Εκκλησία κ. Μάρκος Σιώτης, Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Τήνιος στην καταγωγή, σε ένα άρθρο του με τίτλο «Από τα θαύματα της Μεγαλόχαρης» που δημοσιεύθηκε στο Ημερολόγιο της Μεγαλόχαρης 1972, περιγράφει με συγκίνηση ό,τι είδε και έζησε μέσα στο Ναό της Παναγίας μια χρονιά στην εορτή της Κοιμήσεως. Αφού πρώτα ομιλεί για τα θαύματα που εκείνο το βράδυ επιτελέσθηκαν, ύστερα καταθέτει την προσωπική του μαρτυρία για την εμφάνιση της Θεοτόκου ως εξής:

«Ο Εσπερινός είχε πια τελειώσει. Δεν είχε όμως τελειώσει και το προσκύνημα και η ολονύκτιος αγρυπνία. Εις το προσκυνητάρι, μπροστά στην θαυματουργό Εικόνα, ο ιερός κλήρος έψαλε τον Παρακλητικόν Κανόνα αδιακόπως και κατ΄επιθυμίαν των προσκυνητών. Χωριστά πάλι ο κάθε προσκυνητής ψέλλιζε επίμονα τις θερμές δεήσεις του προς την Μητέρα του πόνου και του ελέους.

Η νύκτα είχε αρκετά προχωρήσει. Πλησίαζαν τα ξημερώματα. Κανείς δεν είχε αποκοιμηθή. Κανείς δεν είχε κουρασθή να προσεύχεται. Ένα αίσθημα χαράς, ικανοποιήσεως και ελπίδος κατείχε τους πάντας και πιο πολύ τους αρρώστους και τους πονεμένους. Όλοι τους ήταν ευτυχείς μόνο και μόνο γιατί εξιώθηκαν να μείνουν μέσα στο ναό και να δοκιμάσου, ό,τι είχαν ο καθένας αισθανθή μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Ξαφνικά χαμηλώνουν τα φώτα και ενώ νομίζεις πως όλα τα κανδήλια έχουν σβήσει, ένα μυστηριώδες άπλετο φως, πολύ γλυκό στα μάτια, και το οποίο σε κάνει να καταλάβης πως έχεςι μάτια ακόμη και στην ψυχή, διαχέει όλο το Ναό και μάλιστα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε πουθενά να μην αφίνη ούτε την παραμικρή σκια. Continue Reading »

Έχεις Μήνυμα… (14 Αυγούστου 2017)

Ου σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι, ειμή γαρ συ προϊστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου, σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών.

_____

Ενεδρεύει ο εχθρός διάβολος, όπως το λιοντάρι στη φωλιά του, και κρύβει για κακό μας παγίδες και δίχτυα από λογισμούς ακάθαρτους και ασεβείς. Αλλά και εμείς, αν δεν κοιμόμαστε, θα μπορέσουμε να του στήνομε μεγαλύτερες και φοβερότερες παγίδες και δίχτυα και ενέδρες. Γιατί η προσευχή, οι ψαλμοί, η αγρυπνία, η ταπεινοφροσύνη, η υπηρεσία προς τον πλησίον και το έλεος, η ευχαριστία και η ακρόαση των θείων λόγων, γίνονται ενέδρα και παγίδα και λάκκος και μάστιγες και αγχόνη και δίχτυα για τον εχθρό.

Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος