Έχεις Μήνυμα… (17 Σεπτεμβρίου 2019)

Ο Θεός ὁ Θεός μου, πρὸς σὲ ὀρθρίζω· ἐδίψησέ σε ἡ ψυχή μου, ποσαπλῶς σοι ἡ σάρξ μου ἐν γῇ ἐρήμῳ καὶ ἀβάτῳ καὶ ἀνύδρῳ.

«Ο Θεός ὁ Θεός μου«. Επαναλαμβάνει δύο φορές την λέξι προσθέτοντας εις την δεύτερη την γενική κτητική «μου». Είναι τόσο πυρωμένη η καρδιά του, είναι τόσο φλογισμένη από την αγάπη του εις τον Θεόν, ώστε δεν αναπαύθη. Προσπαθεί, και μόνον λέγοντας το όνομά του, να χορτάση. Ο Ψαλμωδός, για να εκφράση την προσωπική του επαφή με τον Θεόν, λέγει, Θεέ μου, Θεέ μου, με την ίδια αγάπη, την ίδια τρυφερότητα, με την οποίαν ένα μικρό παιδί θα έλεγε, μαννούλα μου, μαννούλα μου.

Ο ψαλμός είναι ένα ερωτικό άσμα. Ο Θεός του είνα μία πραγματικότης. Γι΄αυτό τον καλεί, τον φωνάζει, αλλά και τον αναζητεί’ «μὴ ὃν ἠγάπησεν ἡ ψυχή μου ἴδετε;». Που είναι άραγε; Ένας παλμός δυνατός τον συνέχει. Γνώριμός του ήταν ο Θεός΄ τον ήξευρε, τον είχε συναντήσει πολλές φορές. Ήθελε να ζη διαρκώς μαζί του. Γι΄αυτό τον φωνάζει, τον ζητεί τόσο απλά, Θεέ μου, Θεέ μου.

«Πρὸς σὲ ὀρθρίζω» του λέγει’ πρωΐ πρωΐ προσεύχομαι, απευθύνομαι προς εσένα, Τι σημαίνει «ὀρθρίζω«; Όρθρος είναι το προτελευταίο μέρος από τις φυλακές, , τις βάρδιες, τις οποίες εκτελούσαν οι Ιουδαίοι. Νύκτα ακόμη, προτού χαράξη, προ της αυγής ξυπνούσε ο βασιλεύς, ο οποίος είχε τόσες εργασίες; Βεβαίως. Γλυκύς ο ύπνος’ τι γλυκύτερο όμως υπάρχει από την προσευχή και την συνάντησι με τον Θεόν; «Πρὸς σὲ ὀρθρίζω» σημαίνει επίσης ότι νύκτα ακόμη σε ζητώ με όλην μου την θερμότητα, όπως θα μεταφράζαμε το αντίστοιχο εβραϊκό χωρίον.

Άγρυπνα λοιπόν τον αναζητεί. Δεν μπορέι να κοιμηθή, να ησυχάση. Ζητεί τον Θεόν από την νύκτα. Αλλά που είναι ο Δαβίδ; Μήπως στο παλάτι του τον σκεπτόταν όλην την ημέρα και τώρα, από την νύκτα, τον αναζηττεί; Όχι’ είναι στην έρημο, καταδιωκόμενος από τον Αβεσσαλώμ, το παιδί του. Τον κυνηγούν οι συνωμότες. Θέλουν να τον σκοτώσουν. Πεινάει, διψάει, γυμνητεύει, δοκιμάζεται από καταιγίδες και ανθρώπους. Και όμως δεν απαιτεί τίποτε. Δεν ζητεί την σωτηρία του. Δεν ζητεί την λύτρωσί του. Δεν επιδιώκει την τιμωρία των εχθρών του. Τον Θεόν μόνον ψάχνει.

Ο πόθος του είναι απαραμείωτος και στην έρημο. Όλα τα υπόλοιπα, όσα μπορούσε να ζητήση, θα ήταν προσωρινά. Νοιώθει ότι μόνον Εκείνον χρειάζεται μέσα στην νύκτα. Ο Ψαλμωδός γνωρίζει ότι οι προσευχές της ημέρας, αν δεν έχουν την ρίζα τους στη νύκτα, είναι άχρηστες, αδύναμες, ατροφικές προσευχές. Πάρτε ένα δενδράκι που δεν έχει ρίζα, πάρτε ένα ξύλο και φυτέψτε το στο χώμα. Η πρώτη καταιγίδα θα το ρίξη κάτω. Όταν όμως έχη ρίζα βαθειά στο έδαφος, τότε το δένδρο είναι γερό. Έτσι και η πνευματική μας ζωή πρέπει να έχη τις ρίζες της μέσα στη νύκτα. Από την νύκτα αρχίζει η ζωή του χριστιανού’ διαφορετικά είναι ζωή αβαθής.

«Εδίψησέ σε ἡ ψυχή μου«‘ σε διψά η ψυχή μου, ολόκληρος εγώ, το είναι μου. Σε διψούσε πάντοτε. Στο εβραϊκό το αντίστοιχο χωρίον θα το μεταφράζαμε’ η ψυχή μου, Θεέ μου, σε ποθεί, λειώνει, φθίνει, υποφέρει, αγκομαχά. Με την προσμονή έλιωνε η ψυχή του.

«Ποσαπλῶς σοι ἡ σάρξ μου ἐν γῇ ἐρήμῳ καὶ ἀβάτῳ καὶ ἀνύδρῳ«‘ όχι μόνον η ψυχή του αλλά και η σάρκα του ποθεί τον Θεόν και υποφέρει δι΄αυτόν. «Ποσαπλώς«‘ πολλαχώς, απειράκις, θα λέγαμε, αναρίθμητες φορές ψυχή και σώμα σε αποζητεί’ εξ όλης της ψυχής και εξ όλης της καρδίας και εξ όλης της διανοίας και εξ όλης της ισχύος, με όλες τις ψυχικές και τις πνευματικές και τις σωματικές δυνάμεις σε ζητεί «ἐν γῇ ἐρήμῳ καὶ ἀβάτῳ καὶ ἀνύδρῳ«, μέσα στην έρημο την άβατο και την άνυδρο’ ή, κατ΄άλλην γραφή η οποία περιέχει παρομοίωσι, σε διψώ Θεέ μου, καθώς διψά η έρημος γη, η άβατος και η άνυδρος.

Όπως το χώμα, όταν οι βροχές καθυστερήσουν το φθινόπωρο, είναι κατάξηρο και η γη διψασμένη αυλακώνεται, σχίζεται, βωλιάζει, μένει άνυδρος, θέλει νερό, έτσι ακριβώς, Θεέ μου, και εγώ σε διψώ. Η έρημος της Ιουδαίας, εις την οποίαν ευρίσκεται, τον κατευθύνει εις την έρημο της ιδικής του ψυχής. Έρημος η ψυχή, όταν λείπη ο Θεός, Απευθύνεται λοιπόν με θάρρος εις τον προσωπικό, τον γνωστόν, τον ιδικόν του Θεόν, διότι σηκώθηκε από την νύκτα.

Με το τροπάριο, που ψάλλομεν αυτές τις ημέρες (σημ. Μεγάλη Τεσσαρακοστή), «Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας Ζωοδότα«, παρακαλούμε τον Θεόν να μάς ανοίξη την πύλη της μετανοίας. Γιατί; «Ορθρίζει γὰρ τὸ πνεῦμά μου, πρὸς ναὸν τὸν ἅγιόν σου«΄από την νύκτα, Θεέ μου, απευθύνεται το πνεύμα μου προς εσένα. Αυτό είναι που του δίνει το θάρρος και το δικαίωμα. Ορθρίζει και εδώ ο Ψαλμωδός. […]

Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

«Αγαλλιασώμεθα τω Κυρίω»

__________

Ψαλμός 62ος – Ψαλμὸς τῷ Δαυΐδ ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς ᾿Ιουδαίας. 

Ο Θεός ὁ Θεός μου, πρὸς σὲ ὀρθρίζω· ἐδίψησέ σε ἡ ψυχή μου, ποσαπλῶς σοι ἡ σάρξ μου ἐν γῇ ἐρήμῳ καὶ ἀβάτῳ καὶ ἀνύδρῳ. 3 οὕτως ἐν τῷ ἁγίῳ ὤφθην σοι τοῦ ἰδεῖν τὴν δύναμίν σου καὶ τὴν δόξαν σου. 4 ὅτι κρεῖσσον τὸ ἔλεός σου ὑπὲρ ζωάς· τὰ χείλη μου ἐπαινέσουσί σε. 5 οὕτως εὐλογήσω σε ἐν τῇ ζωῇ μου καὶ ἐν τῷ ὀνόματί σου ἀρῶ τὰς χεῖράς μου. 6 ὡς ἐκ στέατος καὶ πιότητος ἐμπλησθείη ἡ ψυχή μου, καὶ χείλη ἀγαλλιάσεως αἰνέσει τὸ στόμα μου. 7 εἰ ἐμνημόνευόν σου ἐπὶ τῆς στρωμνῆς μου, ἐν τοῖς ὄρθροις ἐμελέτων εἰς σέ· 8 ὅτι ἐγενήθης βοηθός μου, καὶ ἐν τῇ σκέπῃ τῶν πτερύγων σου ἀγαλλιάσομαι. 9 ἐκολλήθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω σου, ἐμοῦ δὲ ἀντελάβετο ἡ δεξιά σου. 10 αὐτοὶ δὲ εἰς μάτην ἐζήτησαν τὴν ψυχήν μου, εἰσελεύσονται εἰς τὰ κατώτατα τῆς γῆς· 11 παραδοθήσονται εἰς χεῖρας ρομφαίας, μερίδες ἀλωπέκων ἔσονται. 12 ὁ δὲ βασιλεὺς εὐφρανθήσεται ἐπὶ τῷ Θεῷ, ἐπαινεθήσεται πᾶς ὁ ὀμνύων ἐν αὐτῷ, ὅτι ἐνεφράγη στόμα λαλούντων ἄδικα.