Έχεις Μήνυμα… (21 Μαΐου 2019)

Μέσα εις την καρδίαν μου αναδίδεται αίσθημα ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας εις τον Τριαδικόν Θεόν μας, γιατί ο μεγαλύτερος πλούτος που μας έχει χαρίσει και μας χαρίζει συνεχώς και δεν θα σταματήσει ποτέ να μας χαρίζει η Εκκλησία μας, η μία Ορθόδοξος Εκκλησία, η μοναδική, επίγειος, άχτιστος Εκκλησία του Χριστού μας, είναι οι Άγιοί μας. Ο πλούτος της Εκκλησίας είναι οι Άγιοί της, οι οποίοι Άγιοι της Εκκλησίας, θέλουν να γίνουν και Άγιοί μας. Κι όταν ερχόμεθα σ΄αυτές τις ωραίες, κατανυκτικές και λαμπροφόρες και αναστάσιμες, ιδιαιτέρως αυτήν την περίοδον, Πανηγύρεις, τότε ο Χριστός χαίρεται για την παρουσίαν μας σε αυτές, γιατί, όντως, και μόνον η σωματική μας παρουσία αποδεικνύει ότι η αγιότητα των Αγίων του Χριστού μας ενδιαφέρει. Και ότι ερχόμεθα εδώ να γίνομεν κοινωνοί της περιουσίας της Εκκλησίας, που η Εκκλησία είναι το σώμαν του Χριστού και κεφαλή του σώματος της Εκκλησίας, αυτός τούτος ο Θεός μας Ιησούς Χριστός.

Και ο Άγιος Κωνσταντίνος, ο μεγάλος άναχτας, ο Ορθόδοξος βασιλεύς, αυτόν το οποίον εξαιρέτως μας υπενθυμίζει είναι ότι αυτήν την Εκκλησίαν εκατανόησεν μέσα από πολύν πόνον κι από πολλήν διαδικασίαν κι από πολλά αμαρτήματα, στα οποίαν υπέπεσεν, εάν σκεφτούμεν ότι τα πλείστα όσα χρόνιαν του τα επέρασεν αβάφτιστος. Μέσα από όλα αυτά, λοιπόν, τα αφάβτιστα έτη του που επέρασεν και μόνον προς το τέλος-τέλος του βίου του εβαπτίστηκεν, λεν μερικοί ιστορικοί, εις το κρεββάτιν του θανάτου. Εκεί εβαπτίστηκεν.

Και όλα αυτά τα χρόνια, ας ήταν και αβάπτιστος, είχε δίπλα του μίαν βαφτισμένην, μυρωμένην εν Πνεύματι Αγίω μητέραν και γυναίκαν, που του έδωσεν ο Θεός από την πρώτην στιγμήν της συλλήψεώς του, την Αγίαν Ελένη. Κι αυτόν που εστερείτο ο Κωνσταντίνος, το Πνεύμα το Άγιον και το Βάπτισμαν, επαροχεύετο και διοχετεύετον εις αυτόν από την εμπιστοσύνην όπου είχεν εις την μάναν του. Και είχεν φως η Ελένη τόσον πολύ, που εφώτιζε και τον γιον της! Κι ας ήταν αβάπτιστος και αμύρωτος τα πλείστα όσα έτη της ζωής του ο Κωνσταντίνος. Και έτσι εμπόρεσεν αυτός ο άνθρωπος, σιγά-σιγά, να πεισθεί ότι, αν υπάρχει κάτι που αξίζει ο άνθρωπος να αγωνισθεί, δεν είναι να γίνει κυριαρχος της γης, να γίνει πάμπλουτος βασιλεύς βασιλέων και αυτοκρατόρων αυτοκράτορας. Αν έχει κάτι που αξίζει σ΄αυτήν την γην, πάνω απ΄την ανθρώπινην δόξαν, πάνω από το χρήμα, πάνω από τις ηδονές του σώματος, είναι να βρει η ψυχή ανάπαυσην, ξεκούρασην. Και για να βρει η ψυχή ανάπαυσην και ξεκούρασην και έμπνευση και ενθουσιασμόν, όπως μας έλεγε ο σύγχρονος Άγιος Προφύριος, ένας τρόπος υπάρχει για να ενθουσιαστεί η ψυχή μας: να έρθει σε επαφή με τις ενέργειες του Τριαδικού Θεού. Οι ενέργειες του Τριαδικού Θεού είναι πολλές και ποικίλες και πολυειδείς και πολύτροπες. Αλλά όλες αυτές οι ενέργειες ονομάζονται με μίαν λέξην: Αγιότητα! […] Ε λοιπόν, αυτήν την Αγιότηταν κατά πρώτον θέλει η ψυχή του κάθε ανθρώπου. Και όταν η ψυχή αρχίζει να αφομοιώνει αυτήν την ενέργειαν της Αγιότητας, την μεταφέρει, την κομίζει, την παροχεύει, την διοχετεύει και εις το σώμα. Γι΄αυτό και προσκυνούμεν τα λείψανα των Αγίων. Τα οποία, λείψανα των Αγίων, εάν το δούμεν αυστηρά ορθολογιστικά και εγκεφαλικά, τι είναι; Κόκκαλα είναι. Είναι «οστέα γυμνά». Αλλά πηγάζουν ιάματα και μύρα και ευωδίαν ουράνιον πολλές φορές. Ακόμα και τα εικονίσματα, το εικόνισμα των μεγάλων αυτών Ισαποστόλων Βασιλέων Κωνσταντίνου και Ελένης. […]

Και διαβάζω στον βίον του Αγίου Κωνσταντίνου… Όταν ετέλειωσε από τους πολλούς πολέμους που έκαμεν, του είπεν η μάνα του, η Ελένη: «Σιγά-σιγά, γιε μου, θα βαφτιστείς! Πιστεύεις εις τον Χριστόν, τον Αναστάνταν Ιησούν. Αυτόν είδες εις τον ουρανόν, μέρα μεσημέρι, να σου λέει «Εν τούτω νίκα»! Με τον Σταυρόν τον Τίμιον θα νικήσεις εις την Μουλβίαν Γέφυραν, τον Λικίνιον, τον Γαλέριον και όλους αυτούς τους ειδωλολάτρες βασιλείς! Και τι έκαμεν ο Μέγας Κωνσταντίνος, κάνοντας υπακοήν σ΄αυτήν την Θεοφώτιστην γυναίκαν; Άρχισε, λέει, να μελετά και να κατηχείται την Χριστιανικήν μας Πίστην! Κι όταν αντελήφθη ότι έρχεται το τέλος του, εζήτησεν αμέσως Ιερέαν να βαπτιστθή και να μυρωθεί. Και έλεγεν εις την επιθανάτιον κλίνην του: «Τώρα βλέπω το πραγματικόν Φως. Τώρα έχω την αληθινήν Πίστην. Τώρα είμαι έτοιμος για την αιώνιον ζωήν του Δεσπότου Χριστού» . Και τον αξίωσεν ο Θεός, απ΄όλους τους βασιλείς της γης, απ΄όλους τους αυτοκράτορες, να είναι ο πιο ένδοξος. Και ο Θεός, δεν είναι τυχαίον που τον δόξασεν τόσον τον Μέγαν Κωνσταντίνον. Γιατί του επρόσφερεν του Τριαδικού Θεού μας ο Κωνσταντίνος, το είπε στους ψαλμούς προηγουμένως, όλην την οικουμένην προίκα. Έτσι λέει! Πως εσείς προικίζετε τα παιδιά σας’ κι ο Κωνσταντίνος επροίκισεν την Εκκλησίαν και τήνε πρόσφερε στον Χριστόν ασφαλισμένην, χωρίς διωγμούς. Επί της εποχής του κατέπαυσαν οι διωγμοί. Έγινεν η Α’ Οικουμενική Σύνοδος το 325 στη Νίκαιαν της Βιθυνίας. Εκεί ήταν και ο δικός μας Άγιος, ο Άγιος Σπυρίδωνας και τόσοι άλλοι μεγάλοι Άγιοι. Και ορθοτόμησαν λόγον αληθείας. […] Και λέω: «Μα τι μεγάλος Άγιος ήταν ο Κωνσταντίνος. Που εκατόρθωσεν πρώτην Οικουμενικήν Σύνοδον αυτός να συγκροτήσει! Και να προΐσταται αυτής της Συνόδου. Και να διοικεί σε όλους αυτούς τους Επισκόπους, που μερικοί αντιμάχοντο εις την αλήθειαν της Εκκλησίας. Και μετά, τα δόγματα της Συνόδου, να μπορέσει να τα εμπεδώσει σε όλες τις Επισκοπές της απέραντης Αυτοκρατορίας του. Μα και μόνον τούτον να σκεφτούμε, ότι μας έδωσε την αλήθειαν της Πίστεώς μας, το «Πιστεύω» που ακούομεν σε κάθε Θεία Λειτουργία, το μεγαλύτερόν του μέρος εκταταρτίστηκε σ΄αυτήν την Α’ Οικουμενικήν, που ποιός την διηύθυνε; Ο Μέγας Κωνσταντίνος!

Και αν σκεφθούμεν το άλλο δώρο που μας επροσέφερεν η μητέρα του, η Αγία Ελένη, τον Τίμιον και Ζωοποιόν Σταυρόν, αυτόν τον Ναόν της Αναστάσεως εις την Ιερουσαλήμ, τον Ναόν της Βηθλεέμ της Γεννήσεως και τόσους άλλους Ναούς που οικοδόμησεν αυτή η ευσεβέστατη άνασσα. Κι εμείς οι Κύπριοι ειδικά, εάν σκεφτούμεν με τι επροίκισεν την Κύπρον και την έκαμεν Θεοφρούρητη, κι ας έχομεν από καιρού εις καιρόν κατακτητές. Έχομεν όμως την χάριν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού! Κι αυτόν τον Τίμιον Σταυρόν τον επροίκισεν εις την Κύπρον, σε πολλά προσκυνήματα, αυτή η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η Αγία Ελένη. Άρα, δικαίως, η μικρή κόμη του Σαραντίου μπορεί να καυχάται, μπορεί να χαίρεται, μπορεί να πανηγυρίζει ότι έχει μεγάλον θησαυρόν: την δόξαν, την τιμήν της Αγιότητας των Αγίων Μεγάλων Ισαποστόλων Βασιλέων Κωνσταντίνου και Ελένης. Ο ένας μας έδωσεν την Α’ Οικουμενικήν Σύνοδον και την αλήθειαν αυτής, για να μπορέσουν τα παιδιά μας να μην πλανηθούν σε αιρέσεις και κακοδοξίες και ετερόδοξες, τάχα μου-τάχα μου, εκκλησίες. Να μπορούμεν αλάνθαστα να πορευθούμεν προς το μέγαν μυστήριον της Αγιότητας. Πόσον σημαντικόν αυτόν! Κι αυτό είναι προίκαν του Κωνσταντίνου. Και η Αγία Ελένη μας έδωσε την δυνατότητα τον Τίμιον Σταυρόν να τον βλέπομεν, να τον σχηματίζομεν εις το σώμα μας, να τον προσκυνούμεν εις ταις εικόνες και εις τα Τίμια Ξύλα που κατέκλυσαν τον κόσμον και αγιάζουν όλον τον τετραπέρατον κόσμον. Δόξα τω Αγίω Θεώ! Εμείς, αρκεί να θέλουμε. Ο Θεός θέλει! Ο Θεός επιθυμεί! Ο Θεός ευαρεστείται να Τον αναζητούμεν, να Τον ποθούμεν, να το θέλομε να ενωθούμε μαζί Του. Και ενώνεται και η ψυχή μας και το σώμα μας με την ενέργειαν του Θεού. Με όλα αυτά που προαναφέραμε με τα Άγια Λείψανα, με την προσκύνησιν των Αγίων Εικόνων, ακούοντας του Ιερούς Ψαλμούς ευχόμενοι μυστικά στην καρδίαν μας «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», «Μέγα το Όνομα της Αγίας Τριάδος», «Υπεραγία Θεοτόκε, σκέπε ημάς», «Άγιε του Θεού Κωνσταντίνε, Αγία του Θεού Ελένη πρεσβεύσατε υπέρ ημών»! Όταν έτσι ο Χριστιανός, εργάζεται εις την καρδίαν του, εις τον νουν του, αγιάζεται  και ο νους και η καρδία και μεταφέρεται και μεταδίδεται αυτή η αγιότητα και στο σώμα. Κι ανοίγουν τον τάφος σου τα εγγόνια σου και μυρίζει ο τάφος σου. Θυμάστε τι λέγαν οι πρωτινοί: «Ν΄αγιάσει το στόμα σου και να μυρίσει ο τάφος σου»! […]

Δεν έχει πέρας η αιώνια ζωή! Σκεφτείτε πόσα λάθη έκαμεν ο Μέγας Κωνσταντίνος. Κάθονται οι άθεοι ιστορικοί και τα μετρούν. Ότι στο παλάτι αυτός εσκότωσεν τον υιόν του, αυτός μετά κατάλαβε ότι η γυναίκαν του τα έκαμεν αυτά, η Φαύστα, μια πανούργα γυναίκα κι έβαλε μετά ο Κωνσταντίνος να την σκοτώσουν την ιδία. Φοβερά πράγματα! Αλλά, τον εβοήθησεν η μάνα του να γνωρίσει την μετάνοιαν. Και μέσα απ΄αυτήν την μετάνοιαν, και όταν είδε τον Τίμιον Σταυρόν να έρχεται από την Ιερουσαλήμ, μέσω Κύπρου και Κυκλάδων, να φτάνει στην Κωνσταντινούπολιν, εγονάτισεν ο Κωνσταντίνος. Και είπεν: «Ήμαρτον, Κύριε, εν τω Ουρανώ και εν τη γη». Κι ο Θεός είναι πλούσιος σε αυτόν που εστήριξεν την Εκκλησίαν, σε αυτόν που στήρηξεν μίαν Οικουμενικήν Σύνοδον, έδωσεν ο Θεός την Αγιότητάν Του.  Πως έδωσεν στον βασιλέα Δαϋίδ, που έγινεν φονέας και μοιχός κι όταν εμετανόησεν, ο Θεός του έδωσε πλούσιαν την Αγιότητάν Του. Και είναι ο Προφητάναξ Δαϋίδ, ο σπουδαιότερος βασιλέας της Παλαιάς Διαθήκης. Ο ενδοξότερος βασιλέας της Καινής Διαθήκης, ο Μέγας Κωνσταντίνος! Και οι δύο, εάν δούμεν τι τους ενώνει, μια πολυτάραχος ζωή, γεμάτη πολέμους, αλλά και γεμάτη μετάνοια’  ιδιαιτέρως προς το τέλος της.

Και μεις τώρα που μεγαλώνουμεν, να αυξήσουμε την μετάνοιά μας. Διότι έχει ο Θεός και για μας την Αγιότητάν Του και τις ενέργειές Του. Αρκεί να αυξήσομεν την προσευχήν μας. Την καθημερινήν επιμελημένην μετάνοιαν, τον πόθο για ταχτική Θεία Κοινωνία. Αυτό είν΄ το Σώμαν, αυτόν είν΄ το Αίμαν, το Θεανθρώπινον που νίκησε. Και ν΄αγαπήσομεν τον Τίμιον Σταυρόν, όπως τον αγάπησεν η Αγία Ελένη και τήνε φώτιζεν Άγγελος Κυρίου και της έδειχνε και που να σκάψει και πόσον βάθος να φτάσει και όλα τα των μεγάλων αυτών γεγονότων της ευρέσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, των Ήλων και όλων αυτών των Ιερών Αντικειμένων, που είναι σήμερα αντικείμενα προσκύνησης για μας και παροχής χάριτος του Τριαδικού Θεού. Έτσι, να πορευθούμε και ημείς! Και έχει και για μας ο πλούσιος Θεός, πλούσια τα ελέη Του και για τις δύσκολές μας στιγμές και για τις εύκολες. Και για τις χαρούμενες και για τις πικρές. Και με αυτόν τον τρόπον, θα είμαστε κι εμείς μέτοχοι της Αγιότητος του Τριαδικού Θεού. Έτη πολλά, ευλογημένα, αγιασμένα!

π. Νεοφύτου Επισκόπου Μόρφου

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία από τον Πανηγυρικό Εσπερινό των Αγίων Ισαποστόλων και Θεοστέπτων Βασιλέων Κωνσταντίνου και Ελένης, Σαράντι, Κύπρος