Έχεις Μήνυμα… (12 Φεβρουαρίου 2019)

[…] Το μοναστήρι, που πίστεψα πως θα περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου, δεν με δεχόταν πια κι έτσι βρίσκω καταφύγιο στο γειτονικό μοναστήρι του Αγίου Μάμαντα. Εκεί χειροτονούμαι μοναχός, εκεί και ιερέας. Και στα τριανταένα μου χρόνια οι αδελφοί μου αποφασίζουν να εμπιστευτούν τις ψυχές τους στα χέρια μου και με εκλέγουν ηγούμενό τους. Όχι όμως μόνο τις ψυχές τους. Ανέλαβα και τις βιοτικές τους φροντίδες. Φαίνεται πως ο Θεός θεώρησε επιζήμιο για μένα να… «ίπταμαι» μόνο και έβαλε στον δρόμο μου και δύσκολα ζητήματα καθημερινής ζωής, θέλοντας προφανώς να μου υπενθυμίζει τη δεύτερη μάνα μου, τη γη. Να με δεις να δουλεύω στα χωράφια, … στο χτίσιμο,… σ΄ό,τι μπορείς να φανταστείς! Πολλή ταπείνωση κέρδισα από αυτού του είδους τον αγώνα. Όμως, παρ΄όλη την κόπωση, πολλές φορές και εξάντληση, η καρδιά μου όλο και δυνατότερα γαντζώνεται στον Χριστό μου. Κάθε άλλη ενέργεια, κάθε άλλη σκέψη, ήταν για μένα η απλή επιφάνεια, κάτι, που οι περιστάσεις επιβάλλουν να γίνει. Ξέρεις, είναι η εποχή που αντιλαμβάνομαι ότι οι ανθρώπινες δυνάμεις δεν είναι ανεξάντλητες. Να στο πω αλλιώς: Αρχίζω να καταλαβαίνω ότι δεν γίνονται όλα. Στον μικρόκοσμο της ψυχής του καθενός, στο μικρο-ηλιακό του σύστημα, πρέπει αργά ή γρήγορα να μπει ένας ήλιος, κάτι που να βάζει τους πλανήτες σε τάξη, κάτι που θα νοηματοδοτεί τις κινήσεις. Ένα κέντρο και γύρω του δορυφόροι. Αν αυτό δεν γίνει, η ζωή σκορπάει σαν ένα χυμένο υγρό πάνω στο τραπέζι και σπαταλιέται στους τέσσερις ανέμους. Εγώ είμαι πια βέβαιος: ο ήλιος μου, το λαμπερό μου αστέρι, το κέντρο της ύπαρξής μου είναι ο Χριστός. Αυτό σκέφτομαι, γι΄αυτό ζω… τι λέω… δεν ζω, Εκείνος ζει μέσα μου. Η εμπειρία της παρουσίας Του όμως είναι πια δύσκολη. Πολλές φορές σκεφτόμουν με λίγη πίκρα το πόσο εύκολα Τον πρωτοσυνάντησα. Τώρα όμως ο δρόμος είναι τραχύς και η απογοήτευση καραδοκεί. Μπορεί να μη νιώθω, ξέρω όμως, ξέρω πιο σίγουρα κι από το ότι υπάρχω, ότι είναι εκεί, κρυμμένος αλλά ολοζώντανος, είναι εκεί και με παρακολουθεί σαν πατέρας, σαν μεγαλύτερος αδελφός, που περιμένει να νιώσει περήφανος για μένα.

Μακρύς ο δρόμος, αδελφέ μου! Να σου μιλήσω για θείες ακτίνες, για ελλάμψεις, για μυστικές αναβάσεις; Θα μπορούσα να σ΄εντυπωσιάσω, ίσως και να σε παροτρύνω να ακολουθήσεις τον δρόμο αυτό. Διστάζω όμως. Πρώτα, γιατί -στο΄πα και πριν- δεν μου φτάνουν οι λέξεις. Μετά, νιώθω σαν να προδίδω ένα γλυκύτατο προσωπικό μυστικό, που φοβάμαι, πως μόλις πάρει μορφή θα νεκρωθεί. Υπήρχαν στιγμές που ζούσα καταστάσεις κρατώντας κυριολεκτικά την ανάσα μου και μ΄όλη τη δύναμη της ψυχής μου παρακαλούσα: «Θεέ μου, λατρεμένε μου Θεέ, πάρε με τώρα, τώρα πάρε με κοντά σου, δεν αντέχω, το σαρκίο μου διαλύεται».

Πως να σου τα πω όλα αυτά! Μετά, είναι και κάτι άλλο: μπορούν όλοι να τ΄ακούσουν, είναι για όλων τ΄ αυτιά; Πώς να τα δεχτεί ένας άνθρωπος, που όλη η πραγματικότητα, όλη την αλήθεια τη φυλάκισε στους τέσσερις τοίχους των χωμάτινων ματιών του; Το τι εικόνα έδινα και πάντα θα δίνω στο είδος αυτό των συνανθρώπων μου το ξέρω καλά. Για αλλοπαρμένο με κατηγορούσαν, για αλαφροΐσκιωτο, για υστερικό. Πώς να τους δώσω να καταλάβουν ότι αυτή η λίγη ζωή μας, η βασανιστική για πολλούς και αβάσταχτη, η άνυδρη και πληκτική για άλλους, κρύβει απίστευτες δυνατότητες για υπερκόσμιες εμπειρίες, ή μάλλον, τώρα που το σκέφτομαι, για μία και μοναδική υπερκόσμια εμπειρία: την πρόσωπο με πρόσωπο συνάντηση με τον Χριστό. Από αυτή τούτη τη ζωή μπορεί η συνάντηση αυτή να ξεκινήσει. Στο ξαναλέω και στο φωνάζω: από αυτή τούτη τη ζωή. Εσύ, που τώρα με ακούς, όχι κάποιος άλλος, σ΄αυτή τη δική σου, την τωρινή τη ζωή, όχι σε κάποια άλλη. Το πρόσωπο του Χριστού είναι μπροστά στα μάτια σου! Μόνο αυτό υπάρχει! Παραμέρισέ τα όλα! Σου κρύβουν τη γλυκύτητά Του! Να αγαπήσεις τον πνευματικό αγώνα και την άσκηση, όχι από περιέργεια για απρόσωπες εμπειρίες, φωτισμούς, εκλάμψεις, εκστάσεις και τέτοια. Όχι! Όχι μυστικιστικοί θόλοι, περάσματα υπερβατικά και τελικά φυγή και περιφρόνηση του κόσμου. Τελικό ζητούμενο ο Χριστός και ο μυστικός αρραβώνας, με το… με το… πρόσωπό Του…. και το.. και την… και την… άρρητη… την απίστευτη… τη γλυκιά -πώς να την περιγράψω- τη φλογερή αγάπη Του για σένα, για μένα, για τον κόσμο ολόκληρο… για τον κόσμο… για τον κόσμο. […]

Ηλία Λιαμή

«Ψίθυροι των Αγγέλων – Ο Άγγελος των δακρύων Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος»

____________________

Ελθέ το φώς το αληθινόν, ελθέ η αιώνιος ζωή, ελθέ το αποκεκρυµµένον µυστήριον, ελθέ ο ακατανόµαστος θησαυρός, ελθέ το ανεκφώνητον πράγµα, ελθέ το ακατανόητον πρόσωπο, ελθέ η αΐδιος αγαλλίασις, ελθέ το ανέσπερον φως, ελθέ πάντων των µελλόντων σωθήναι η αληθινή προσδοκία, ελθέ των κειµένων η έγερσις, ελθέ των νεκρών η ανάστασις , ελθέ ο δυνατός, ο πάντα αεί ποιών και µεταποιών και αλλοιών µόνο τω βούλεσθαι! Ελθέ ο αόρατος και αναφής πάντη και αψηλάφητος, ελθέ ο αεί αµετακίνητος και καθ` ώραν όλος µετακινούµενος και ερχόµενος προς ηµάς τους εν τω άδη κειµένους, ο υπεράνω πάντων των ουρανών, ελθέ το περιπόθητον όνοµα και θρυλούµενον, λαληθήναι δε παρ` ηµών όπερ ής η γνωσθήναι, οποίος ή ποταπός, όλως ηµίν ανεπίδεκτον. Ελθέ η αιώνιος χαρά, ελθέ το στέφος το αµαράντινον, ελθέ η πορφύρα του µεγάλου Θεού και βασιλέως ηµών, ελθέ η ζώνη η κρυσταλλοειδής και διάλιθος, ελθέ το υπόδηµα το απρόσιτον, ελθέ η βασίλειος αλουργίς και αυτοκρατορική όντως δεξιά! Ελθέ, όν επόθησε και ποθεί η ταλαίπωρος µου ψυχή, ελθέ ο µόνος προς µόνον, ότι µόνος ειµί καθάπερ οράς! Ελθέ ο χωρίσας εκ πάντων και ποίησας µε µόνον επι της γής, ελθέ ο γενόµενος πόθος αυτός εν εµοί και ποθείν σε ποιήσας µε, τον απρόσιτον παντελώς! Ελθέ η πνοή µου και η ζωή, ελθέ η παραµυθία της ταπεινής µου ψυχής, ελθέ η χαρά και η δόξα και η διηνεκής µου τρυφή! Ευχαριστώ σοι, ότι έν πνεύµα εγένου µετ` εµού ασυγχύτως, ατρέπτως, αναλλοιώτως ο επί πάντων Θεός, και αυτός µοι τα πάντα εν πάσι γεγένησαι, τροφή ανεκλάλητος και είς άπαν αδάπανος, αεννάως υπερεκχεοµένη τοίς της εµής ψυχής χείλεσι και υπερεκβλύζουσα εν τη πηγή της καρδιάς µου, ένδυµα απαστράπτον και καταφλέγον τους δαίµονας, κάθαρσις δια αφθάρτων και αγιών δακρύων εκπλυνούσα µε, ων η ση παρουσία, προς ους παραγίνη, χαρίζεται. Ευχαριστώ σοι, ότι φως ανέσπερον µοι γεγένησαι και ήλιος άδυτος που κρυβήναι µη έχων ο πληρών της σης δόξης τα σύµπαντα. Ουδέποτε γαρ απεκρύβης από τινός, αλλα ηµείς αεί κρυπτόµεθα από σου, ελθείν προς σε µη βουλόµενοι. Που γαρ και κρυβήση ο µηδαµού έχων τόπον της σης καταπαύσεως; η διά τι, ο µήποτε αποστρεφόµενος των πάντων τινά, µήτε τινά αυτών εντρεπόµενος;

Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

Ευχή μυστική δι΄ης επικαλείται το Πνεύμα το Άγιον ο Αυτώ προορών