Έχεις Μήνυμα… (17 Απριλίου 2018)

Ένα συναρπαστικό γεγονός

Όταν ευρισκόμουν στρατιώτης στο χωριό Λυθροδόντας της Κύπρου, μου συνέβη το εξής συγκλονιστικό. Στο Σ.Υ.Π. (Σώμα Υλικού Πολέμου), ο Λοχαγός μου επέβαλε 15 μέρες φυλακή, γιατί έκανα ένα σταυρό στον τοίχο. Απελπίστηκα. Έφτασα σε απόγνωση. Οι πειρασμοί έρxονταν ο ένας μετά τον άλλο. Ήθελα να αλλάξω ζωή. Να φύγω από τον Χριστό!!! Εκεί που καθόμουνα κοντά στον ασύρματο μόνος στο φυλάκιο, έρχονταν οι λογισμοί ο ένας πίσω από τον άλλο σαν παρέλαση. Ξαφνικά!!! Ξαφνικά έγινε το θαύμα. Ενώ τα μάτια μου ήταν ανοικτά με επεσκέφθη ποιός; Η μορφή του Γέροντά μου Εφραίμ (σημ. Κατουνακιώτη). Έλαβε διάσταση όση ήταν το φυλάκιο και με τα μάτια του σαν αετός με εκοίταξε, με ξανακοίταξε… Σηκώνομαι πάνω και φωνάζω: Γέροντα! Γέροντα! Με τα χέρια πάω να τον πιάσω και ξαφνικά εξαφανίζεται. Άρχισα και πάλι να κλαίω ασταμάτητα και να δοξάζω τον Θεό, γιατί ακόμα μια φορά δεν με εγκατέλειψε. Όταν επήγα στα Κατουνάκια του Αγίου Όρους μου είπε ο Γέροντας:

 – Παιδί μου Νικόλαε ΉΘΡΑ Ή ΔΕΝ ΉΡΘΑ; Έπεσα κάτω κλαίγοντας…

Όταν οι Γέροντες βλέπουν τα παιδιά τους να κινδυνεύουν, αισθάνονται την ανάγκη να παρουσιαστούν και να δώσουν πνευματική συμπαράσταση σ΄αυτά. Εκδήλωση αγάπης στα πνευματικά τους τέκτνα. Αυτό φαίνεται στο πιο κάτω συγκλονιστικό και συναρπαστικό γεγονός…

Το γεγονός αυτό, «Ήρθα ή δεν ήρθα», προτού ακόμα καταγράψω στο βιβλίο μου, κάπου το διηγήθηκα στην Αθήνα και ακούστηκε σε κήρυγμα από μεγάλο ναό των Αθηνών. Μετά το κήρυγμα κάποιος πήρε τον δρόmο για τον παπα-Εφραίμ τον Κατουνακιώτη. Πως το έφερε ο Θεός εκεί στη φοιτητική λέσχη στη Θεσσαλονίκη, άρχισε αυτός σε μία συζήτηση να λέει το γεγονός… Εγώ παρών… Για σταμάτα, του λέω, να σου το εξηγήσω καλύτερα… Εγώ είμαι, του είπα, ο Κύπριος… Αγκαλιαστήκαμε και κλάψαμε… Κλάψαμε πολύ!!! Ήταν μια ανεπανάληπτη στιγμή. Το Άγιον Όρος, όπως τονίστηκς από τον ηγούμενο της Μoνής Γρηγορίου, μιλά με την σιωπή του, για όσους θέλουν να την ακούσουν. Η σιωπή, είναι κραυγή αγάπης για τον Θεό και τον άνθρωπο. Αυτό μαρτυρεί και η συγκεκριμένη εμπειρία που ζήσαμε πιο πάνω. Ο σιωπών μοναχός, λειώνει από την αγάπη του Θεού και των ανθρώπων. Ο Γέροντας Εφραίμ, πεθαίνει για το τέκνο του, για να ζήση αληθινά. Συμπάσχει μαζύ του… Ο ίδιος μου ετόνιζε φωνακτά:

– Παιδί μου να ξέρεις ότι ο Θεός φανερώνεται στους λεβέντες!!!

Η προσευχή του Γέροντα για το παιδί του είναι μια μικρή σφενδόνη του Δαβίδ που κάνει θαύματα… […]

Νικολάου Ζαχαριάδη

«Εμπειρίες από τον αμίλητο κόσμο του Άθω»