Έχεις Μήνυμα… (20 Ιουλίου 2017)

Προετοιμασία για την Θεία Κοινωνία

– Γέροντα, πως να προετοιμάζωμαι για την Θεία Κοινωνία;

– Πάντοτε πρέπει να έιναι έτοιμος κανείς, αλλά, όταν πρόκειται να κοινωνήση, καλά είναι να κάνη κάτι περισσότερο από τα πνευματικά που κάνει συνήθως, για να ετοιμασθή καλύτερα. Πολύ θα σε βοηθήση να διαβάζης την Ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως και στο κελλί σου. Έτσι θα την καταλαβαίνης καλύτερα και θα νιώθης περισσότερο την αμαρτωλότητά σου. Ακόμη μπορείς να ψέλνης την πρώτη ωδή του Μεγάλου Κανόνος, και από το Θεοτοκάριο την πρώτη ωδή του κανόνα της Δευτέρας και της Τετάρτης του πλαγίου δευτέρου ήχου, κάνοντας μετάνοιες.

– Τι να κάνω, Γέροντα, την ώρα της Θείας Λειτουργίας, όταν δεν μπορώ να ετοιμασθώ για να κοινωνήσω;

– Καλά, εκείνη την ώρα θα ετοιμασθής; Αλλά και πάλι ο Χριστός δεν είναι άδικος΄ αν πράγματι κάτι σε εμπόδισε και δεν μπόρεσες να ετοιμασθής, Εκείνος το ξέρει. Δεν λέω να μην κάνης τίποτε, αλλά να μην είναι ο εαυτός σου εμπόδιο, όταν δεν κάνης. Καμμιά φορά ούτε την Θεία Μετάληψη δεν προλαβαίνει να διαβάση κανείς και πάει να κοινωνήση σαν κοσμικός. Τότε να έχη ταπεινούς λογισμούς. «Θεέ μου, να πη, βρίσκομαι σε μια κοσμική κατάσταση΄ συγχώρσέ με». Ο Θεός βλέπει την καρδιά. Πολλές φορές νομίζει κανείς ότι είναι έτοιμος και δεν είναι, και άλλοτε νομίζει ότι δεν είναι έτοιμος και τότε είναι. Η καλύτερη ετοιμασία είναι η ταπεινή αντιμετώπιση, η συντριβή, το φιλότιμο».

Για την Θεία Κοινωνία δεν προετοιμάζεται κανείς αλλάζοντας τα ρούχα και πλένοντας τα δόντια. Το κυριώτερο είναι να εξετάση τον εαυτό του΄ να δη: Αισθάνεται την Θεία Κοινωνία ως ανάγκη; Είναι τακτοποιημένος; Μήπως υπάρχει κάτι που τον εμποδίζει από την Θεία Κοινωνία και δεν το έχει εξομολογηθή; Για να νιώσουμε την Θεία Κοινωνία, πρέπει να υπάρχουν προϋποθέσεις. Η καλύτερη προϋπόθεση είναι η ταπεινή προσπάθεια να κόψουμε τα πάθη μας, για να μείνη στην καρδιά μας ο Χριστός. Αλλιώς ο Χριστός έρχεται με την Θεία Κοινωνία μέσα μας, αλλά φεύγει αμέσως και δεν αισθανόμαστε τίποτε. Όταν παραμένη ο Χριστός, γίνεται μία αλλοίωση στον άνθρωπο. Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν μέσα τους τον Χριστό από την μία Θεία Κοινωνία μέχρι την άλλη χωρίς διακοπή.

– Γέροντα, πολλές φορές, όταν ο ιερέας λέη: «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε«, νιώθω ότι δεν είμαι έτοιμη να κοινωνήσω.

– Στα νοσοκομεία, μια ορισμένη ώρα, περνούν οι γιατροί, και οι νοσοκόμοι φωνάζουν: «Νοσηλεία!». Τότε όλοι οι επισκέπτες βγαίνουν από τους θαλάμους και οι άρρωστοι πηγαίνουν στα κρεββάτια τους και περιμένουν τον γιατρό, για να τον ενημερώσουν για την κατάστασή τους και να τους δώση την ανάλογη θεραπεία. Έτσι κι εσύ, όταν ο ιερέας λέη: «Μετά φόβου Θεού«, να σκέφτεσαι ότι γίνεται νοσηλεία και να προσέρχεσαι στην Θεία Κοινωνία με συναίσθηση της αμαρτωλότητός σου, ζητώντας ταπεινά το έλεος του Θεού.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

«Λόγοι ΣΤ΄ – Περί Προσευχής»