Έχεις Μήνυμα… (18 Ιουλίου 2017)

Απαλλαγή από το σκοτάδι της αμαρτίας

– Είναι πολύ βαρύ, Γέροντα, να μολύνη κανείς το Άγιο Βάπτισμα;

– Ανάλογα πόσο το μολύνει. Άλλος το μολύνει πολύ, άλλος λίγο, άλλος κάνει έναν λεκέ, άλλος δύο…

– Και είναι τα μεγάλα αμαρτήματα που μολύνουν το Βάπτισμα;

– Ε, φυσικά, τα θανάσιμα αμαρτήματα το μολύνουν και τότε η θεία Χάρις απομακρύνεται από τον άνθρωπο. Βέβαια δεν τον εγκαταλείπει, όπως ούτε ο Φύλακας Άγγελος δεν τον εγκαταλείπει. Θυμάστε τι είχε πει ο διάβολος στον ιερέα των ειδώλων για τον μοναχό που ήθελε να παντρευτή την κόρη του; «Μη βιάζεσαι΄ αυτός εγκατέλειψε τον Θεό, αλλά ο Θεός δεν τον εγκατέλειψε ακόμη».

– Γέροντα, μπορεί κανείς να ζη στο σκοτάδι της αμαρτίας και να μην το αισθάνεται;

– Όχι, την αίσθηση όλοι την έχουν, αλλά υπάρχει αδιαφορία. Για να έρθη κανείς στο φως του Χριστού, πρέπει να θέλη να βγη από το σκοτάδι της αμαρτίας. Ας πάρουμε για παράδειγμα κάποιον που κλείσθηκε κατά λάθος σε ένα σκοτεινό υπόγειο. Μόλις δη μια ακτίνα να περνάη από μια ρωγμή, κοιτάζει πως να βγη στο φως. Θα ανοίξη σιγά-σιγά την ρωγμή, για να βρη την πόρτα και να βγη έξω. Έτσι και από την στιγμή που ο άνθρωπος θα αισθανεί το καλό ως ανάγκη και μπη μέσα του η καλή ανησυχία, θα καταβάλη προσπάθεια να βγη από το σκοτάδι της αμαρτίας. Αν πη: «αυτό που κάνω είναι λανθασμένο, δεν πηγαίνω καλά». ταπεινώνεται, έρχεται η Χάρις του Θεού, και από εκεί και πέρα προχωράει κανονικά. Αλλά, αν δεν μπη μέσα του η καλή ανησυχία, είναι δύσκολο να βοηθηθή. Κάποιος λ.χ. βρίσκεται σε κλειστό χώρο και αισθάνεται άσχημα. Του λες: «σήκω, άνοιξε την πόρτα και βγες έξω να πάρης λίγο οξυγόνο, για να συνέλθης», και εκείνος αρχίζει: «Δεν μπορώ να βγω έξω. Και γιατί να είμαι κλεισμένος μέσα και να μην μπορώ να πάρω αναπνοή; Και γιατί να μην έχω οξυγόνο; Και γιατί ο Θεός να με έχη εδώ και τους άλλους έξω;». Ε, μπορεί αυτός να βοηθηθή; Ξέρετε πόσοι βασανίζονται, επειδή δεν ακούν κάποιον που μπορεί να τους βοηθήση πνευματικά;

Ο άνθρωπος με την αμαρτία κάνει τον επίγειο παράδεισο επίγεια κόλαση. Αν η ψυχή του μολυνθή με θανάσιμες αμαρτίες, ζη μια δαιμονική κατάσταση΄ αντιδρά, βασανίζεται, δεν έχει ειρήνη. Αντίθετα, όποιος είναι κοντά στον Θεό, έχει τον νου του στα θεία νοήματα και έχει πάντοτε καλούς λογισμούς, είναι ειρηνικός και ζη τον Παράδεισο στην γη. Αυτός ο άνθρωπος έχει κάτι ξεχωριστό από εκείνον που είνια μακριά από τον Θεό, και αυτό είναι αισθητό και στους άλλους. Να, αυτό είναι η θεία Χάρις, η οποία προδίδει τον άνθρωπο, ακόμη κι όταν κρύβεται.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

«Λόγοι Γ’ – Πνευματικός Αγώνας»