Έχεις Μήνυμα… (11 Ιουλίου 2017)

Τα μεν πάθη κρατούντα του νου, συνδεσμούσιν αυτόν τοις πράγμασι τοις υλικοίς και, του Θεού χωρίσαντα, αυτοίς ενασχολείσθαι ποιούσιν.

Στο κεφάλαιο αυτό ο άγιος Μάξιμος προχωρεί την σκέψι του, λέγοντας ότι πρέπει να ανακαλύψης τα πάθη σου, διότι διαφορετικά θα δέσουν τον νου σου με τα υλικά πράγματα. Κάποτε, λόγου χάριν, απέτυχες στις εξετάσεις και ευκαίρως ακαίρως το θυάσαι και στενοχωριέσαι. Είναι ανάγκη να καταλάβης ότι μέσα σου υπάρχει πάθος. Εάν δεν το βρης, δεν θα σου φύγη η  μνήμη της αποτυχίας, και μετά από πενήντα χρόνια, εάν σου συμβή κάτι άλλο, εάν σε στενοχωρήσουν ή σε πληγώσουν, θα θυμηθής ότι κάποτε είχες αποτύχει. Θα σκεφθής: Αν είχα επιτύχει τότε, δεν θα στενοχωριόμουν τώρα. Από την κατάστασι αυτή, θα δημιουργηθή μέσα σου ένας ολόκληρος ειρμός νοημάτων, τα οποία θα σε απομακρύνουν από τον Θεόν.

Για να απαλλαγής από όλα αυτά, πρέπει να εξαλειφθή το πάθος, διότι το πάθος είναι υλικό που δεν αφήνει τον νου ελεύθερο, τον κρατά δεμένο. Πρόσεξε όμως΄ τα πάθη δεν δεσμεύουν τον νου με τον εαυτό τους, διότι ο νους είναι συγγενής με τον Θεόν, ενώ αυτά είναι μία κακία μέσα στην ψυχή σου, μία ένοχη ροπή, και εάν ο νους σου πάη στο πάθος, σιγά σιγά θα το καταλάβης και θα το πολεμήσεις.

Τα πάθη λοιπόν τι κάνουν; Κάνουν κάτι που κάνει και ο πονηρός. Όταν, παραδείγματος χάριν, ο πονηρός θέλη να σε πειράξη, δεν παρουσιάζεται ως πονηρός, να σου πη πήγαινε να κλέψης, γιατί αμέσως θα διαμαρτυρηθής εσύ και θα πης «στώμεν καλώς». Τι σου λέει; Νήστεψε πολύ΄ δεν βλέπεις ο αδελφός σου που έχει πρόοδο πόσο νηστεύει; Κρύπτεται δηλαδή κάτω από αυτή την αγαθή βουλή που σου βάζει, και συ νομίζεις πως είναι ο Θεός, αλλά κρυπτόμενος ο όφις κάνει την δουλειά του. Εάν ήξερες πως ήταν ο σατανάς, αμέσως θα του έλεγες, «ύπαγε οπίσω μου, σατανά». Το ίδιο και τα πάθη δεν δεσμεύουν τον νου με τον εαυτό τους, διότι καταλαβαίνουν ότι θα ανακαλυφθούν. Το κάνουν αυτό, μόνον όταν ο πιστός πάθη μια σκλήρυνσι, όταν παχυνθή ο νους του ή αμβλυνθή η συνείδησίς του. Τότε τι κάνουν; Δεσμεύουν τον νου με τα υλικά πράγματα, τα οποία δεν φαίνονται επικίνδυνα, διότι μας τα έδωσε ο Θεός και δεν συνιστούν αμαρτία.

Αγαπάς λόγου χάριν το φαγητό και λες: Στο μοναστήρι  συνέχεια νηστεία κάνω΄ δεν ζητάω τίποτε, μόνον την Κυριακή, να είναι το φαγητό νόστιμο. Και με το να λες να είναι το φαγητό νόστιμο, ο νους σου είναι στο φαγητό και αλληλοδιαδόχως επανέρχεται σε αυτό. Δεν ζητά κάτι κακό, αλλά κάτι απλό. Αυτό είναι πάρα πολύ επικίνδυνο, διότι η νομιμότης του μας κάνει και δεσμευόμεθα ελευθέρως μαζί του. Και το αποτέλεσμα;

Και, του Θεού χωρίσαντα, αυτοίς ενασχολείσθαι ποιούσιν. Χωρίζουν  τον νου από τον Θεόν και τον κάνουν να ασχολήται με τα υλικά πράγματα. Έτσι, του ενός πάει στο χωράφι του, του άλλου στο θέλημά του, του άλλου στον πόθο του, του άλλου στο να διερωτάται γιατί στο μοναστήρι δεν υπάρχει δικαοσύνη΄ σε άλλου μπαίνει η έννοια, «εδώ έχομε μόνον πρακτική ζωή, δεν έχομε θεωρία», ο άλλος θα σκεφθή, «τι πράγματα είναι αυτά, δεν έχομε μεταξύ μας αγάπη, δεν έχομε θυσία΄ είδες; κανείς δεν πήγε να βοηθήση εκείνον που είχε πέσει κάτω»΄ και αυτός παλεύει να φέρη στο μοναστήρι την αγάπη, χωρίς να ξέρη πως δεσμεύθηκε με πράγματα και όχι με τον Θεόν.

Βλέπετε πόσο ύπουλος είναι ο τρόπος με τον οποίον εργάζονται τα πάθη; […]

Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

«Περί Αγάπης΄ Ερμηνεία στον Άγιο Μάξιμο»