Έχεις Μήνυμα… (1 Μαΐου 2017)

Ω γλυκύτατε Χριστέ μου

Ωστόσο και στις σκληρότερες αμφιβολίες μου -το θυμάσαι, ω γλυκύτατε Χριστέ μου- ύψωνα κάτω από το χλωμό φεγγάρι, όχι μόνο στις Εκκλησίες, τα χέρια μου και γονατιστός κάτω από το σκιερό δέντρο άφηνα την καρδιά μου να μιλά με το Άπειρο, με το Πνεύμα, με τη Δύναμη. Κι αν καμιά φορά η καρδιά έλεγε το: «ω Χριστέ μου», η σκέψη γρήγορα διόρθωνε τούτη τη φράση σαν απαγορευμένο καρπό στο στόμα της. Ήταν τότε που περνούσα το σκληρό μονοπάτι του ορθολογισμού μου, ω Ιησού, και τώρα πάλι έρχομαι στις αγνές μου παιδικές σκέψεις. Το παιγνίδι του Παύλου και του Αυγουστίνου φαίνεται πως παίχτηκε και σε μένα. Σ΄ευχαριστώ, γιατί μου αποκάλυψες τα Μυστήριά Σου. Σ΄ευχαριστώ, γιατί μ΄άφηκες να΄ρθω και πάλι σε Σένα ύστερα από μια μεγάλη και κοπιαστική πορεία, ύστερα από μία αναζήτηση που δεν έκαμε τίποτε άλλο, παρά να πληγώσει σκληρότερα την καρδιά μου και να τη κάμει να Σε ποθήσει βαθύτερα. Είναι αλήθεια, Κύριε, πως είσαι ο μεγάλος Κυνηγός, που σαϊτεύεις την καρδιά μας με τις ασημένιες σαΐτες της χάρης Σου κι είναι αλήθεια ακόμη πως οι γλυκές λαβωματιές Σου μας κάνουν να Σε γνωρίζομε και να σ΄αγαπούμε πλειό πολύ.

Π. Ειρηναίου, Μητροπολίτου Κισάμου και Σελίνου

«Μυστικές προσευχές»