Έχεις Μήνυμα… (20 Απριλίου 2017)

[…] Πήγαινα από μοναστήρι σε μοναστήρι, από χωριό σε χωριό, από ερημιά σε ερημιά και ζητούσα το Θεό΄ δεν παντρεύτηκα, δεν έκαμα παιδιά, γιατί ζητούσα τον Θεό’  κρατούσα , μια φέτα ψωμί στο χέρι μου και μια φούχτα ελιές, πεινούσα και ξεχνούσα να φάω, γιατί ζητούσα το Θεό.

Μάλλιασε η γλώσσα μου να ρωτάει, πρήστηκαν τα πόδια μου να περπατώ, βαριέστησα να χτυπώ πόρτες και ν΄απλώνω το χέρι: να ζητιανεύω στην αρχή το ψωμί, κι ύστερα ένα λόγο καλό, κι ύστερα τη σωτηρία. Όλοι γελούσαν, μ΄’εκραζαν αλαφροΐσκιωτο, μ΄έδιωχναν, μ΄έσπρωχναν, είχα φτάσει πια στον γκερμό, άρχισα να βλαστημώ, κουράστηκα… Άνθρωπος είμαι, μαθές, κουράστηκα να περπατώ, να πεινώ, να κρυώνω, να χτυπώ τον ουρανό και να μη μου ανοίγει. Και τότε, στην άκρα απελπισία, μια νύχτα με πήρε ο Θεός από το χέρι, σε πήρε και σένα ο Θεός από το χέρι, πάτερ Φραγκίσκο, και σμίξαμε. […]

Νίκου Καζαντζάκη

«Ο φτωχούλης του Θεού»