Έχεις Μήνυμα… (16 Φεβρουαρίου 2017)

Η εξομολόγηση ενός καταθλιπτικού που «τρέλανε» τους γιατρούς

Μια αληθινή ιστορία που είναι σε εξέλιξη. Διαβάστε την μοναδική ιστορία του αγαπητού πνευματικού αδελφού Χ, η γνωριμία του οποίου απετέλεσε μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη προσωπικά. Ελπίζουμε να βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους. Τον ευχαριστούμε ιδιαίτερα για την απεριόριστη εμπιστοσύνη που μας έδειξε από την πρώτη στιγμή.

Είμαι έγγαμος με τρία παιδιά, εγγόνια και ηλικία 63 ετών, συνταξιούχος του Δημοσίου.

Το 1989 γυρνώντας από την δουλειά μου, κουβαλώντας και ψώνια, άφησα τις σακκούλες για να ανοίξω την εξώπορτα. Σηκώνοντας τις σακκούλες αισθάνθηκα ένα πόνο οξύ στο στήθος, άρχισα να ιδρώνω και να χάνω τις αισθήσεις μου.

Η πρώτη μου αντίδραση: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», δεν είναι τίποτε θα περάσει. Ξάπλωσα και σε μισή ώρα περίπου άρχιζε ο πόνος να περνά. Αισθανόμουν μια συνεχή κούραση και δύσπνοια. Πήγα σε γνωστούς γιατρούς οι οποίοι με γνώριζαν και μου είπαν περισσότερο είναι η ιδέα σου. Μετά από εξετάσεις (στεφανιογραφία) τα στεφανιαία αγγεία έκαναν έντονους σπασμούς, αρρυθμία, πόνους στο στήθος περιοδικά. Μου δώσανε τριών ειδών φάρμακα για την καρδιά. Τα συμπτώματα δεν έφυγαν.

1990 – 1991, ένα πρωΐ παίρνω τηλέφωνο τον π. Πορφύριο στο Μήλεσι. Μόλις σήκωσε το τηλέφωνό μου λέει: Μην μου πεις τίποτε», και άρχιζε να μου λέει την ζωή μου που έβλεπα σαν κινηματογραφικό φιλμ. Η διάγνωσή του: «Παιδί μου έχεις χαμηλό οξυγόνο στο αίμα σου και μία βλάβη στο παρασυμπαθητικό νεύρο της καρδίας σου. Δεν γνωρίζω την αιτία, αλλά ο Θεός θα σε προειδοποιεί, θα αισθάνεσαι κάτι πίσω από το κεφάλι και εσύ να έλθεις σε επαφή με οξυγόνο, γιατί θα είναι και η τελευταία σου αναπνοή μετά.»

Οι γιατροί σου δώσανε αυτά τα φάρμακα, που μου τα κατωνόμασε, μην τα πάρεις γιατί η διαγνωσή τους είναι εσφαλμένη. Θα πας στην Αγγλία στον κ. Τόνυ Αντωνίου μου έδωσε την διεύθυνσή του, το τηλέφωνο του. Κλείνοντας μου λέει: Εσύ παιδί μου θα τρελλάνεις τους γιατρούς.

Στην ερώτησή μου πως θα βοηθήσω εγώ τον εαυτό μου; Θα μου περάσει;

Η απάντησή του: «Με τακτική εξομολόγηση, προσευχή, και πνευματική ζωή».

Μετά από καιρό πήγα όπως συνήθιζα στον π. Παΐσιο στο Άγιον Όρος.

«Τώρα είσαι καλά» μου είπε, «πρέπει να προσέξεις πολύ τον κρυφό εγωϊσμό, όχι μόνον τον φανερό». Όταν πήγα να τον ρωτήσω ποιός είναι ο κρυφός εγωϊσμός και πως αντιμετωπίζεται, κάποιος ήρθε και τον πήρε από τη συζήτηση που είχαμε και έμεινε το ερώτημά μου αναπάντητο. Μετά αρρώστησε και δεν ειδωθήκαμε.

Την απάντηση για τον κρυφό εγωϊσμό μου την έδωσε ένας ερημίτης στο Σινά.

«Πρέπει να έχεις ως κέντρο της ζωής σου τον Χριστό, και εσύ να στρέφεται γύρω – γύρω από Αυτόν. Να βγεις από το εαυτό σου».

Έστειλα τα χαρτιά μου στο γιατρό στο Λονδίνο και περίμενα. Το 1992 ο π. Πορφύριος κοιμήθηκε. Εγώ περίμενε απάντηση από τον γιατρό.

Μετά από πολύ καιρό με πολύ καημό είπα: «Α! ρε Γέροντα Πορφύριε εσύ αναπαύτηκες εγώ ταλαιπωρούμαι, τι θα γίνει τώρα;»

Εκείνη την ώρα κτυπά το τηλέφωνο. Εδώ ο Τόνυς Αντωνίου από το Λονδίνο. Πες τε μου τι σας συνέβη. Εγώ άρχιζα νε ομιλώ γρήγορα γιατί πλήρωνε. Και….σας παρακαλώ ομιλείτε αργά για να σας καταλάβω, εγώ πληρώνω, και μην το σκέφτεσθε καθόλου. Μετά μου είπε να πάω να τον επισκεφθώ. Πήγα στο Λονδίνο βρήκα τον γιατρό, όταν τον ερώτησα αν γνωρίζει τον π. Πορφύριο, η απάντησή του ήταν αρνητική. Μετά από εξετάσεις με έστειλε σε έναν Άγγλο νευρολόγο στον κ. Καπούρ. Η διάγνωσή του: «Πάσχετε από το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης».

Από εκεί μετά επισκέφθηκα έξι φορές στη Γερμανία σε Γερμανούς γιατρούς, (και με ευλογία και ομοιοπαθητικούς, φυσικά χρήματα χαμένα και κούραση) και τελικά στο Γκέτιγκεν Πανεπιστημιακό νοσοκομείο ήρθε η διάγνωση: «Κατά την κόπωση ανεβάζει πνευμονική υπέρταση».

Πήγα στο νοσοκομείο εδώ, είχα έναν φίλο παθολόγο και καρδιολόγο (έχει δύο ειδικότητες) του είπα το πρόβλημα μου. Άρχισε τις εξετάσεις όλων των ειδών και τέλος φθάσαμε στο τέστ κοπώσεως. Του είπα για την έλειψη οξυγόνου, τη χρόνια κόπωση. «Μην λες χαζαμάρες», μου λέει, αυτοί που έχουν έλειψη οξυγόνου έχουν αλλοιωμένα χαρακτηριστικά, μελανό χρώμα, εσύ είσαι μια χαρά. Μην είσαι ο κατά φαντασίαν ασθενής.»

Μπροστά στην απόφασή μου, φώναξε έναν πνευμονολόγο μου πήραν αίμα, (αρτηριακό), λίγο πιο κάτω από την παλάμη. Ο γιατρός ήρθε με το αποτέλεσμα οξυγόνο 73 και διοξείδιο 32.

«Μπα λάθος έχει το μηχάνημα». Φώναξε τον υπεύθυνο της ΜΕΘ και του είπε πότε έκαναν σέρβις στο μηχάνημα. «Χθες Χρήστο. Τον βλέπεις αυτόν έχει υποξαιμία. Κάθεσαι να σου κάνουμε ακόμη μία;» Ναι του απαντώ. Το αποτέλεσμα το ίδιο. «Χρήστο μετά την κόπωση μετά την κόπωση θα φθάσω πάνω από 100.»

Τελικά δεν το έβγαλα το τέστ κοπώσεως, στο 2ο στάδιο έμεινα. Άρχισα τότε να αιθάνομαι κάτι σαν μούδιασμα, με δύσπνοια πίσω στο κεφάλι και λέω στο φίλο μου τον γιατρό κάνε με άλλη μία εξέταση: Αυτό είναι αδύνατον ιατρικώς. Εγώ θα σχίσω τα πτυχία μου. Σε παρακαλώ κάντο, του είπα. Μπροστά στην απόφασή μου, κάφθηκε ήρθε άλλος πνευμονολόγος μου πήρε αίμα από το άλλο χέρι και οι εξετάσεις έδειξαν οξυγόνο στο 107. Τότε συγκέντρωσε όλους τους καρδιολόγους και πνευμονολόγους του νοσοκομείου και προσπαθούσαν να βρουν τι συμβαίνει. Μετά από πολύ ώρα συσκέψη το αποτέλεσμα ήταν ότι δεν βρήκαν την αιτία αυτής της διαταραχής. Παράξενο πρόβλημα.

Η κατάστασή μου χειροτέρευε και έψαξα να βρω για ένα κέντρο για την πνευμονική υπέρταση. Πήγα στην Αθήνα σε καθηγητές μου κάνανε εξετάσεις χωρίς να μπορέσουν να βρουν την αιτία. Μου είπαν υπάρχουν τρεις καθηγητές που ασχολούνται με πνευμονική υπέρταση ένας στη Γαλλία, και δύο στην Αμερική. Μου δώσανε χαρτί ότι η περίπτωσή μου δεν αντιμετωπίζεται στην Ελλάδα και μέσω του Υπουργείου Υγείας με έστειλαν στην Αμερική στο μοναδικό ΚρατικόΕερευνητικό Κέντρο (ΝΙΗ) το 1995. Η είσοδος για τους αλλοδαπούς δύκολη. Η περίπτωση του κάθε ενός περνά από 11μελή επιτροπή Αμερικανών καθηγητών γιατρών για ασθένειες που είναι σπάνιες. Ένας Έλληνας γιατρός μου έκανε την αίτηση εισαγωγής μου. Η κενή θέση μία, η δική μου και του συγγενούς του αντιπροέδρου της Αμερικής Αρ Γκορ. Την ημέρα του Αγίου Διονυσίου, 17 Δεκεμβρίου 1995, η επιτροπή ενέκρινε την δική μου, η άλλη μετά από δύο μήνες. Ερχόταν οι Ελληνες γιατροί και δεν πιστεύανε στο γεγονός. Μου έλεγαν: «Πες μας ποιός είσαι; Ποιός είναι αυτος που σε υποστηρίζει;». «Ο Θεός» τους απαντούσα «δεν έχω κανένα άλλον γνωστό». Και μία άλλη λεπτομέρεια στις 30 Δεκεμβρίου ο πρόεδρος Κλίντον υπέγραψε απόφαση που απαγορεύεται η δωρεάν νοσηλεία σε αλλοδαπούς, εκτός εκείνων που έχουν νοσηλευτεί. Μετά από πολλές εξετάσεις η διάγνωση: «σύνδρομο ευαίσθητης καρδίας», και να τους επισκεφθώ σε ένα χρόνο. δίνοντάς μου φάρμακο ημιπραμίνη. Αυτό μου δημιουργούσε πολλές συναισθηματικές διαταραχές. Οπότε πήρα την απόφαση και το έκοψα.

Το 1996 που ξαναπήγα με ερώτησαν ποιά είναι η διάγνωση των Ελλήνων γιατρών και τους είπα: Οι 99 ότι είμαι κατά φαντασίαν ασθενής και ένας μου είπε για την έλλειψη οξυγόνου και βλάβη στο παρασυμπαθητικό νεύρο της καρδίας. Μου λένε εμείς μπορούμε να το διαπιστώσουμε με ένα τέστ, αλλά είναι επικίνδυνο πρέπει να υπογράψεις ότι θέλεις να γίνει. Έκανα τον Σταυρό μου και υπέγραψα.

Μετά από 14 ώρες εξαντλητικών εξετάσεων, την επομένη ήρθε ο καθηγητής και μου λέει: «Σε παρακαλώ πες μου το όνομα του Έλληνα γιατρού, που σου είπε για την έλειψη οξυγόνου και την βλάβη στο παρασυμπαθητικό, γιατί πως μπόρεσε και έκανε αυτή την διάγνωση που μόνον εδώ στην Αμερική γίνεται αυτό το τέστ ακετυλχολίνης».

Τι να του πω, αυτός ήταν Ινδός εξειδικευμένος στα νεύρα της καρδιάς. Το έμαθαν οι Έλληνες γιατροί του ΝΙΗ και με επισκέφθηκαν, σε αυτούς τους είπα ότι είναι ο μακαριστός π. Πορφύριος. Όλοι έκαναν τον Σταυρό μους, και είπαν η Πίστη μας είναι η αληθινή.

1998 Ιανουάριος. Η κατάστασή μου χειροτέρευε, δύσπνοια με επιθανάτιο ρόγχο, και διαπίστωσα ότι σε κάθε συναισθηματική αλλαγή έκλαιγα με ένα σκοτεινό αίσθημα λύπης. Πήγα στο φίλο μου τον Χρήστο και με έστειλε σε έναν φίλο του ψυχίατρο του νοσοκομείου για να δει. Η διαγνωση κατάθλιψη. Μου έδωσε δύο ειδών αντικαταθλιπτικά και ηρεμιστικό. Μετά από πολλές επισκέψεις – και συζητήσεις, και με αλλαγές στα αντικαταθλιπτικά φάρμα, εγώ έβλεπα ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά,. Σταμάτησαν τα δάκρυα αλλά η έντονη λύπη συνεχιζόταν.

Σε μία επίσκεψη του λέω γιατρέ μου μιλάς για συναισθηματικές διαταραχές, άγχος, και αποτέλεσμα τίποτε. Αυτά τα αόριστα πράγματα χωρίς συγκεκριμένες αιτίες, δεν βγαίνουν πουθενά. Οι Άγιοι Πατέρες μας έχουν μιλήσει και γράψει για την κατάθλιψη γιατί δεν το ψάχνετε;

«Εμείς σπουδάσαμε 6 χρόνια ιατρική, 4-5 χρόνια ψυχιατρική μεταπτυχιακές σπουδές και με διδακτορική διατριβή και με αυτά βαδίζω».

Κοίταξε του λέω μπορείς να μου πεις, του μιλούσα στον ενικό λόγω της φιλίας που αναπτύχθηκε από τις πολλές επισκέψεις μου, πως αντιμετωπίζεται οποιαδήποτε μορφή φόβου; Μου είπε, λέμε στον ασθενή να περάσει από αυτό που φοβάται και θα του περάσει. Αυτό το λέει και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος στον 20ο λόγο του περί δειλίας.. «Σε όποιους τόπους συνηθίζεις να φοβήσαι, μη διστάζης να πηγαίνης, όταν ακόμη δεν έχη ξημερώσει. Εάν δείξεις κάποια χαλαρότητα στο σημείο αυτό, τότε θα γηράση μαζί σου το νηπιακό και αξιογέλαστο τούτο παθος. Ενώ βαδίζεις προς τα εκεί οπλίζου με την προσευχή. Μόλις φθάσης σ΄εκείνους τους τόπους, ανύψωσε τα χέρια σου. Με το όνομα του Ιησού μάστιζε τους εχθρούς, διότι δεν υπάρχει ούτε στον ουρανό ούτε στην γη ισχυρότερο όπλο. Αφού απαλλαγής από την αρρώστεια αυτη, ας ανυμνήσης τον Λυτρωτή σου· διότι εάν τον ευγνωμονής, θα σε σκεπάζη παντοτινά». (κεφ. 6).

Μπορείς να μου πεις γιατρέ μου, συγκεκριμένα την αιτία του φόβου; Θα σου απαντήσω την άλλη φορά που θα έρθεις. Του λέω: Οι Άγιοι Πατέρες μας το λένε: «Ο δειλός άνθρωπος σημαίνει ότι πάσχει από δύο ασθένειες της ολιγοπιστίας και φιλοσωματίας, όποιος νικά τις δύο ασθένειες, βεβαιώνεται ότι ολοψύχως πιστεύει στο Θεό και περιμένει τα μέλλοντα αγαθά». (Αββά Ισαάκ Ασκητικά, λόγος κστ, κεφ. 16, ΕΠΕ, 8α).

Στην επόμενη επίσκεψη μου είπε ότι πήγε στο Άγιον Όρος στον παπα–Τύχωνα, ηγούμενο της Σταυρονικήτα και το συζήτησε και μου είπε ακριβώς αυτά που μου είπες. Τι να σου πω; Δεν είσαι για μένα, έλα να σου γράφω τα φάρμακα. Η διαφορά με τους άλλους καταθλιπτικούς είναι ότι σε σένα την κατάθλιψη την δημιουργεί ο ίδιος ο εαυτός σου, έτσι αντιδρά, γι’ αυτό και δεν σε πιάνουν τα φάρμακα. Σημειωτέον ότι εγώ διαπίστωσα ότι τα τετρακυκλικά φάρμακα, και ηρεμιστικά κάνουν τον άνθρωπο «φυτό», και του «παγώνουν» την όρεξη για προσευχή και εκκλησιασμο. Γι’ αυτό τον λόγο τα περιόρισα στην κατώτατη δοσολογία.

Από τον Ιανουάριο του 1998 μέχρι σήμερα Οκτώβριος του 2013 η «κολλητή μου φίλη» δεν με άφησε και πάντα έρχεται άλλοτε πιο δυναμικά άλλοτε πιο ήπια. Και μια βραδιά ήρθε πάρα πάρα πολύ δυναμικά με έντονη λύπη, τα έβλεπα όλα μαύρα, με λογισμούς (σκέψεις με εικόνες) ότι δεν υπάρχει τίποτε για σένα, απαγοήτευση και τάση για αυτοκαταστροφή.

Μέσα σ’ αυτή την τραγική, πραγματικά κατάστασή μου, τα μεσάνυκτα πήρα τηλέφωνο τον π. Λουκά στη Ι. Μονή Φιλοθέου και του λέω: «σώσε με έχω φθάσει σε αδιέξοδο έτομος για……».

«Κοίταξε παιδί μου, είναι μία δοκιμασία, ένας σταυρός, που μπορείς να σηκώσεις. Έχεις σκεφθει πόσοι καταθλιπτικοί δεν έχουν την ελπίδα αναστάσεως που έχεις εσύ; Να σκέπτεσαι και τους άλλους που δεν έχουν την ελπίδα αναστάσεως και να προσεύχεσαι γι’ αυτούς και ο Θεός θελει να γίνεις ένα κανάλι που να διοχετεύει την χάρη Του στους καταθλιπτικούς.»

Πραγματικά μου έφυγε αυτή η λύπη, το σκοτάδι στο μυαλό μου και μπροστά μου και οι άσχημοι λογισμοί.

Μελετώντας τους Αγίους πολλοί Άγιοι πέρασαν από αυτό το καμίνι της καταθλίψεως: ο Άγιος Παΐσιος, (Παναγής Μπασιάς), ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, ο Άγιος Νείλος ο Καλαβρός, η Αγία Ολυμπιάδα η διακόνισσα.

Μαθήτρια του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ο οποίος της έστειλε 11 επιστολές από το τόπο της εξορίας του. Στην 10η επιστολή της γράφει: «Πράγματι, η κατάθλιψη είναι φοβερό βασανιστήριο των ψυχών, είναι ένας πόνος ανέκφραστος και ποινή πικρότερη από κάθε άλλη ποινή και τιμωρία. Γιατί μιμείται το σκουλήκι, που έχει δηλητήριο και προσβάλλει όχι μόνον το σώμα, αλλά και την ίδια την ψυχή. Είναι σαράκι που κατατρώγει όχι μόνον τα κόκκαλα, αλλά και τη σκέψη. Είναι ένας δήμιος καθημερινός που δεν ξεσχίζει μόνον τα πλευρά, αλλά καταστρέφει και τη δύναμη της ψυχής· είναι και νύχτα παντοτινή, σκοτάδι χωρίς το παραμικρό φως, τρικυμία και ζάλη, πυρετός κρυφός, που καίει περισσότερο από κάθε φλόγα, πόλεμος χωρίς ανακωχή, αρρώστια που κάνει σκοτεινά πολλά από αυτά που βλέπουμε. Γιατί ο ίδιος ο ήλιος και ο καθαρός αέρας φαίνεται ότι ενοχλούν εκείνους που έχουν αυτή τη διάθεση και μεταβάλλει το μεσημέρι σε μεσάνυκτα.

Γι’ αυτό και ο θαυμάσιος προφήτης δηλώνοντας αυτό έλεγε: «ο ήλιος θα δύσει γι’ αυτούς το μεσημέρι» (Αμώς 8,9), όχι με την έννοια ότι ο ήλιος εξαφανίζεται ούτε ότι διακόπτει τον συνηθισμένο δρόμο του, αλλά με την έννοια ότι ο λυπημένος άνθρωπος το καταμεσήμερο φαντάζεται ότι είναι νύχτα. Η σκοτεινή νύχτα δεν είναι τέτοια, όπως είναι η νύχτα της αθυμίας, η οποία δεν προέρχεται από φυσικό νόμο, αλλά από σκοτισμό της διάνοιας. Γι’ αυτό και είναι φοβερή και αφόρητη, έχει πρόσωπο άσπλαχνο, είναι σκληρότερη από κάθε τύραννο, δεν υποχωρεί γρήγορα σε κανένα από εκείνους που προσπαθούν να την διαλύσουν, αλλά κρατεί πολλές φορές την ψυχή που έχει κυριεύσει στερεώτερα από διαμάντι, όταν αυτή δεν ακολουθεί την κατά Θεόν φιλοσοφία. Σήκω επάνω και άπλωσε το χέρι σου στο Λόγο Μου και προσφερέ μου αυτήν την καλή συμμαχία, για να σε απαλλάξω τελείως από την αιχμαλωσία των πικρών σκέψεων.

Γνωρίζοντας αυτά τα πράγματα, ευσεβεστάτη κυρία μου, να κοπιάζεις και να αγωνίζεσαι και να βιάζεις τον εαυτό σου, έχοντας τη συμμαχία των λόγων μου, ώστε να διώχνεις και να απομακρύνεις με πολλή ορμή τις απαισιόδοξες σκέψεις που σε ταράσσουν και σου προκαλούν θόρυβο και ζάλη» (Ε.Π.Ε. τομ. 37, 452).

Γιατί ο Θεός παραχωρεί αυτή την δοκιμασία;

«Γεννήτρια όλων των κακών είναι η ηδονή και η πονηρία. Όποιος τις έχει μέσα του δεν πρόκειται να ιδή τον Κύριον. Καθόλου δεν θα μας ωφελήση η αποχή από την πρώτη, εάν δεν απομακρύνωμε και την δευτέρα». (Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, λόγος κστ α μέρος, κεφ. 30).

Η απάντηση είναι μία, επειδή εμείς δεν μετανοούμε για τις αμαρτίες μας, (δηλ. ο νους είναι σκοτισμένος από τα πάθη και τους λογισμούς και δεν μπορεί να δει, σαν ο οφθαλμός της ψυχής που είναι ο νους, γι’ αυτό και δεν παίρνουμε σωστές αποφάσεις και αμαρτάνουμε. Ενώ θα πρέπει ο νους να στρέφεται συνέχεια στο Θεό, να επιστρέψουμε όπως ο Άσωτος της Παραβολής στο Θεό Πατέρα μας). Έχομε βάλει κέντρο της ζωής μας τον εαυτό μας, και όχι τον Χριστό. Ο εχθρός διαβολος κάθεται απέναντι από τα μάτια μας λέει ο Αββάς Ισαάκ, και παρατηρεί ποιά πόρτα (αίσθηση) είναι ανοικτή και μπαίνει και αλωνίζει. Είτε το πρόβλημα είναι από σωματική αρρώστια ή από ψυχολογικούς λόγους. Η αγάπη Του παραχωρεί αυτόν τον Σταυρό για να μας ξυπνήσει από το λήθαργο που μας δημιουργούν οι τρεις γίγαντες των παθών η αμέλεια, η ραθυμία και η άγνοια.

Πόσο δίκιο είχε ο Αγιασμένος Γέροντας π. Παΐσιος όταν μου είπε να φυλάγομαι από τον κρυφο εγωϊσμό! […]

Από την ιστοσελίδα «Ορθόδοξος«