Έχεις Μήνυμα… (9 Φεβρουαρίου 2017)

[…] Το κοριτσάκι χαμήλωσε τα μάτια του και με οδήγησε στο τελευταίο μονοπάτι της λίμνης. Αντικρίζοντάς την, τα μάτια μου θαμπώθηκαν από την ομορφιά της. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μπορούσε να υπάρξει τόσο μεγάλη λίμνη! Γονατισμένη στα βότσαλα της λίμνης, βρίσκονταν δεκάδες παιδάκια. Το ένα δίπλα στο άλλο, όλα με κέρινα φωτεινά πρόσωπα και μακριά μαλλάκια, έστεκαν πάνω από την υδάτινη συντροφιά τους, και συλλέγοντας νερό στις χούφτες τους, το μετέφεραν κάπου, που δεν μπορούσα να δω.

«Το νερό το πάμε στον κήπο. Με αυτό ποτίζουμε τα δέντρα που είδες στο πρώτο μονοπάτι. Αυτή είναι η εργασία μας!», είπε το κοριτσάκι και, δίνοντας το χέρι της, μου έκανε νόημα να πλησιάσουμε λίγο πιο κοντά στη λίμνη.

Γονάτισα δίπλα σε ένα άλλο κοριτσάκι με πελώρια πράσινα μάτια και εκείνο μου χαμογέλασε. Ασυναίσθητα, βούτηξα τα χέρια μου στο νερό για να το βοηθήσω στη μεταφορά, αλλά οι παλάμες μου κάηκαν.

«Τι νερό είναι αυτό; Πως μπορούν και το μεταφέρουν;» , ρώτησα τρομαγμένη.

«Μόνο εμείς μπορούμε να μεταφέρουμε αυτό το νερό. Η λίμνη είναι γεμάτη με τα δάκρυα από τις μαμάδες που έχασαν τα μωρά τους, ενώ τα ήθελαν… Το έργο μας είναι να προσευχόμαστε για τις μαμάδες μας, να μαζεύουμε τα δάκρυα της καθεμιάς και με αυτά να ποτίζουμε τα δέντρα των αρετών. Έτσι έρχεται η ανακούφιση στις καρδιές τους…».

«Και η μαμά σας; Δεν στεναχωριέστε που δεν προλάβατε να την δείτε… να ζήσετε σαν τα άλλα μωρά;»

«Όχι…. Κοίτα γύρω σου, Μυρτώ. Όλα τα παιδιά είμαστε χαρούμενα! Οι γονείς μας, μας θέλανε! Γεννηθήκαμε από αγάπη»!

«Ναι, αλλά…».

«Όλα στη ζωή μας γίνονται για κάποιο λόγο! Δεν έχουμε πεθάνει. Συνεχίζεται η ζωή μας εδώ στη λίμνη, που βρίσκεται ψηλά… Αχ! Να μπορούσες να αισθανθείς πόσο ψηλά βρίσκεσαι τώρα…»!

«Και από εδώ φροντίζετε για τις μαμάδες σας…»;

«Ναι. Το πρόσωπο του κάθε μωρού που χάνεται, λάμπει σαν ένα κεράκι στην ψυχή της μαμάς του. Έρχεται εδώ από όπου συνεχίζει τη ζωή του, φροντίζοντας εκείνο τη μαμά του. Τίποτα δεν σταματά στο χειρουργικό κρεβάτι».

«Και γιατί…»;

«Δεν υπάρχει γιατί. Η αγάπη πάντα υπάρχει… πάντα συνεχίζει… Ο θάνατος δεν μπορεί να την νικήσει, Μυρτώ. Να το θυμάσαι αυτό»! […]

Ιωάννας Σκαρλάτου

«Τα μωρά της λίμνης»