Έχεις Μήνυμα… (7 Φεβρουαρίου 2017)

[…] Η κλήση είναι προσωπική, φτάνει να δεις την ασχήμια μέσα σου και να γυρέψεις ομορφιά στην ύπαρξη. Φτάνει να διψάσεις για το παραπέρα, να ποθήσεις την υπέρβαση, να μεθύσεις με την πείνα για αιωνιότητα, να πιστέψεις ότι υπάρχει. Ζει μαζί μας, μας αγαπά γιατί είναι ο ίδιος Αγάπη, και την διδάσκει σε όποιον την αναζητά, δίνει πίστη κι ελπίδα και χώρο καρδιάς σε όποιον χτυπά την πόρτα Του. Δεν ήρθε για να ηγηθεί σε μία ακόμα θρησκεία, που διαστρεβλώνει την Χάρη σε ανθρωπόμορφο θεσμό εξουσίας, δεν ήρθε να γεμίσει ενοχές και να σκλαβώσει τον άνθρωπο, αλλά να ελευθερώσει στον τρόπο της Αλήθειας. Προσωπική η κλήση του τρόπου της ελευθερίας, μακριά από το σκοτάδι της άγνοιας, μα συνάμα πρόσκληση σε σύναξη κοινότητας συναθροισμένων στο όνομα του Χριστού. Θέλει κόπο πολύ να χάσεις την ψυχή σου και τα μυαλά σου για να τα ξαναβρείς αναγεννημένα στο Φως. Μεσημέρι καλοκαιριάτικο κι η θάλασσα πηγαινοέρχεται ανέμελα πάνω στα βότσαλα της κοντινής παραλίας. Μουσική αγαπημένη σε υπέροχη μινιμαλιστική επανάληψη. Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα. Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στη αρχή του πάντα. Μια προσευχή αναδύεται αυθόρμητα μέσα από τα στήθη σε δοξολογία.

Π. Χριστόδουλου Μπίθα

«Πέρα από την χώρα της λύπης»