Έχεις Μήνυμα… (30 Ιανουαρίου 2017)

[…] Μα, όσο κι αν διδάχτηκα το κάλλος από την φύση και τους μεγάλους μυσταγωγούς της Τέχνης, την ασχήμια των ανθρώπων δεν μπορούσα να την καταλάβω. Πολέμους κι αδικίες, διχασμούς κι εγκλήματα, εκδικητικότητα και ζηλοφθονία, όλα αυτά με τα οποία βομβαρδιζόμαστε από μικροί μέσα από τις ειδήσεις, δεν τα εννοούσα. Χρειάστηκε, βλέπει να τα δω όλα αυτά μέσα μου, στην δική μου ξαστοχιά, για να εννοήσω πως το κακό ενυπάρχει στην απουσία του καλού και πως όσο και να σπουδάζεις την ομορφιά, πρέπει να ανακαλύψεις και να αποδιώξεις την ασχήμια από μέσα σου με παιδαγωγία προσωπική και επίπονη και να κατανοήσεις τα μυστήρια της ανθρώπινης φύσης. Δεν αρκεί η παιδεία, που ούτως ή άλλως σε τούτο τον τόπο έχει ξεχαστεί στον βωμό μιας χρησιμοθηρικής εκπαίδευσης.

Οφείλεις να ανακαλύψεις το ευτελές σε σένα τον ίδιο, να πονέσεις πολύ που το κατέχεις κι ύστερα να το συγκρίνεις με την ομορφιά και να ποθήσεις να το αποβάλλεις. Να μεταστρέψεις τις μεταλλάξεις του κακού μέσα σου σ΄αυτό που οι θεϊκές προδιαγραφές σου σε προόρισαν. Να βρεις σκοπό και κατεύθυνση, να ερωτευτείς την ζωή και να πολεμήσεις την φρικώδη ασχήμια της φιλαυτίας στην ίδια σου την ύπαρξη. Πορεία δύσκολη, που από την μια θα συναντά την Σκύλλα της προσκόλλησης στα ίδια κι από την άλλη θα απειλείται από την Χάρυβδη της αυτοδικαίωσης, θα καραβοτσακίζεται ανάμεσα στους Κύκλωπες που θα σε τυφλώνουν να μην βλέπεις τα χάλια σου και να κοιτάς μόνο των άλλων, και από τους Λαιστρυγόνες που θα σε καλούν να γυρεύεις μόνο να είσαι σιχυρός και δήθεν αλώβητος στην ψευτοασφάλεια ενός μίζερου λιμανιού, για να σε κρατήσουν μακριά από το ταξίδι στην μεγάλη περιπέτεια να μάθεις να΄ σαι ελεύθερος και ν΄ αγαπάς. […]

Π. Χριστόδουλου Μπίθα

«Πέρα από την χώρα της λύπης»