Έχεις Μήνυμα… (20 Ιανουαρίου 2017)

[…] Ο κόσμος που ζούμε είναι γεμάτος από ανθρώπους που φαίνεται να έχουν χαθεί μέσα στον όγκο και τα τραύματα των πταισμάτων τους. Και αναζητούν «παραμυθία». Παρηγοριά που θα στηρίζεται στην Αλήθεια. Και δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την ελευθερία είτε από την δουλεία στα δεινά του βίου είτε από τα δεσμά του θανάτου, παρά η γνώση αυτής της Αλήθειας: «γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς». Στο τέλος όλων των υπαρξιακών αναζητήσεων προβάλλει αναπόδραστα η πείνα και η δίψα για την συνάντηση με Αυτόν που με τον πλέον ευθύ τρόπο διαβεβαιώνει: «εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή».

Βεβαίως, η αγριότητα και η σκληροκαρδία, που συνεπάγεται η κυριαρχία των παθών, είναι τρομακτικές και απεχθείς. και μας οδηγούν σε κλείσιμο στον εαυτό μας. Όμως, οι άνθρωποι γύρω μας παραμένουν ζωντανές ανθρώπινες μαρτυρίες που κρύβουν συσκοτισμένη την δύναμη της Αλήθειας μέσα τους, χωρίς να συνειδητοποιούν τι βράχους μπορεί να σπάσει αυτή η δύναμη αν την ελευθερώσουν. Και τι λύτρωση μπορεί να φέρει αυτή η, συνήθως αθόρυβη, έκρηξη. Άλλωστε, το κυκλάμινο μπορεί να ανθίσει ακόμα και στην σχισμάδα της ρωγμής του βράχου, θυμίζει ο ποιητής, που αναρωτιέται θαυμάζοντας: «Κυκλάμινο, κυκλάμινο, στου βράχου τη σχισμάδα, που βρήκες χώματα κι ανθείς, που μίσχο και σαλεύεις;» […]

Πρωτοπρεσβυτέρου Αδαμαντίου Αυγουστίδη

Πατήρ Χριστόδουλος Μπίθας, «Πέρα από την χώρα της λύπης»