Έχεις Μήνυμα… (19 Ιανουαρίου 2017)

Εγκατάσταση στο Ασκητήριο της Αγίας Επιστήμης

Ο Πατήρ Παΐσιος έμεινε μέσα στο Μοναστήρι (σημ. Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνας Θεοβαδίστου Όρους Σινά) δύο μήνες, και στο διάστημα αυτό περπάτησε όλα τα γύρω βουνά αναζητώντας τόπο για να ασκητέψη. Τελικά, εκείνο που χρόνια ποθούσε και ζητούσε, το βρήκε σε ένα μικρό Ασκητήριο, απέναντι σχεδόν από την Μονή, στο βουνό της Αγίας Επιστήμης. Το Ασκητήριο αυτό αποτελείτο από ένα Εκκλησάκι αφιερωμένο στους Αγίους Γαλακτίωνα και Επιστήμη και από ένα μικρό κελλί κτισμένο δίπλα του. Ήταν από χρόνια εγκαταλελειμμένο, και γι΄ αυτό ο Πατήρ Παΐσιος έκανε κάποιες αναγκαίες επιδιορθώσεις, χωρίς όμως να αλλάξη καθόλου την ασκητική του όψη.

Τον Δεκέμβριο λοιπόν του 1962, με την ευλογία του Αρχιεπισκόπου, εγκαταστάθηκε στο Ασκητήριο αυτό. Εκεί, “ημέρα τη ημέρα” θα προσέθετε προσευχή στην προσευχή, άσκηση στην άσκηση, κακοπάθεια στην κακοπάθεια, καθώς ο θείος έρωτας θα αιχμαλώτιζε τον νου και την καρδιά του. “Στο Σινά έζησα πράγματι μοναχισμό, έλεγε αργότερα, ήμουν τελείως μόνος”.

Όταν θα έφευγε από το Μοναστήρι, για να εγκατασταθή μόνιμα στο Ασκητήριο, είπε στους Πατέρες ότι θα ξανακατέβαινε ύστερα από δεκαπέντε ημέρες. Εκείνοι ανησύχησαν, διότι τότε κανένας δεν έμενε στα απομονωμένα Ασκητήρια. Ήταν μάλιστα χειμώνας, και φοβήθηκαν ότι δεν θα άντεχε στο κρύο, καθότι στην έρημο, την ημέρα έχει ζέστη, αλλά την νύχτα έχει πολλή παγωνιά.

– Θα αντέξεις εκεί επάνω; τον ρώτησαν.

– Θα παρακαλέσω τον Θεό να με βοηθήση, απάντησε ταπεινά.

Πράγματι, χωρίς την βοήθεια του Θεού, θα ήταν αδύνατον να αντέξη. Μόλις ανέβηκε στο Ασκητήριο, δέχτηκε αμέσως σφοδρή επίθεση από τον διάβολο. Τις τέσσερις πρώτες ημέρες είχε πόλεμο φοβερό: Οι δαίμονες τον κρατούσαν όρθιο με τα χέρια τεντωμένα, και ένιωθε σαν να ήταν καρφωμένος σε Σταυρό και συγχρόνως μία τέλεια εγκατάλειψη από τον Θεό. Όταν τον άφησαν, έπεσε κάτω σχεδόν αναίσθητος και ανήμπορος να κινηθή. “Να δης ζόρισμα! έλεγε αργότερα. Τέντωμα φοβερό, που δεν περιγράφεται!”. Με τον τρόπο αυτόν ο διάβολος προσπάθησε να τον αναγκάση να πη: “Αν τώρα στην αρχή αντιμετωπίζω τέτοιον πόλεμο, τι έχω να τραβήξω μετά;”, και να σηκωθή να φύγη. Έφθασε, πράγματι, να σκεφθή να εγκαταλείψη το Ασκητήριο, αλλά αντιστάθηκε λέγοντας: “Εδώ θα πεθάνω”. Και δεν κατέβηκε στο Μοναστήρι, πριν συμπληρωθούν οι δεκαπέντε ημέρες.

Όταν κατέβηκε και πήγε να κοινωνήση, την ώρα που ο ιερέας έβαζε στο στόμα του την Αγία Λαβίδα, είδε την Αγία Κοινωνία ως Σάρκα και Αίμα, αλλά ένιωσε και αισθητά ότι μετέλαβε Σάρκα και Αίμα που είχαν μεγάλη γλυκύτητα. Παράλληλα, γλυκά δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του και μία ανέκφραστη αγαλλίαση πλημμύρισε την καρδιά του. Αισθάνθηκε τότε πολλή δύναμη και θεϊκή ενίσχυση, σαν να του έλεγε ο Θεός: “Μαζί σου είμαι, μη φοβάσαι”. Αυτό τον τόνωσε πνευματικά και του έδωσε τόσο θάρρος, ώστε, όταν μετά την Θεία Λειτουργία αντίκρυσε από μακριά το Ασκητήριο της Αγίας Επιστήμης, είπε στον διάβολο: “Άμα θέλης τώρα, έλα να παλέψουμε”. Αργότερα έλεγε: “Από την στιγμή που επέμεινα και είπα: “Εδώ θα πεθάνω”, ο Θεός με βοήθησε. Αν υποχωρούσα, ο διάβολος δεν θα με άφηνε σε χλωρό κλαρί. Θέλει παλληκαριά. Εκείνες τις τέσσερις ημέρες προσευχόμουν, αλλά δεν έφευγαν οι δαίμονες. Επιτρέπει ο Θεός να δίνουμε εξετάσεις, για να αγωνιζώμαστε. Εκεί φαίνεται η διάθεση του ανθρώπου, η αυταπάρνηση”.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

“Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης”