Έχεις Μήνυμα… (9 Ιανουαρίου 2017)

Βαπτιστής

Ω της ερήμου εσύ, μονάκριβε,
σαν ποιο τραγούδι να σου ψάλλω;
Το στόμα της αλήθειας σ’ έκραξε
των γεννητών τον πιο μεγάλο.

Άστρο ορθρινό! καθώς επρόβαλες
μεσ’ στης αυγής τ’ απαλοθάμπη,
μας προμηνάς το ακτινοβόλημα
του Ήλιου π’ ανέσπερος θα λάμπη.

Φωνή που κράζεις μεσ’ στην έρημο
και στην κοιλάδα του Ιορδάνη,
είσαι γλυκό και πρώτο ανάκρουσμα
της απολύτρωσης που φθάνει.

Στάθηκες πάντολμος κι ατρόμητος
μέσα στου Ηρώδη το παλάτι,
κι αδέκαστη η φωνή σου αντήχησεν
από ‘να θειο παλμό γεμάτη.

Δε θα δειλιάσουν τον αδείλιαστο
και χίλιοι θάνατοι και χάροι.
Σκληρά του ελέγχου το μαστίγωμα
χτύπά το αμαρτωλό ζευγάρι.

Ας σε παιδέψουν κι ας ρουφήξουνε
σαν λύκοι το αίμα της καρδιά σου
για του Κυρίου τ’ άγιο θέλημα
όλα σαν τίποτα μπροστά σου.

Κι ωρθώθη μπρος σου ο σπεκουλάτορας
κι έσκυψες σαν το αρνί στο θύτη
κι ουδέ φοβήθης το μαχαίρι του
π’ άστραψε πάνω σου, ω προφήτη.

Της Μαχαιρούντος το λιθόστρωτο
με τ’ άγιο αίμα επορφυρώθη
και το κεφάλι σου το πάντιμο
δώρο στη μοιχαλίδα εδόθη.

Μα πάλι ανάπαυση δεν έβρισκε
στης αμαρτίας της το μεθύσι:
Νεκρή σου η κεφαλή κι εφώναζεν•
ουκ εξεστί σοι!

Γεωργίου Βερίτη

«Άπαντα»