Έχεις Μήνυμα… (10 Δεκεμβρίου 2016)

[…] – Έστω κι έτσι να είναι τα πράγματα. Τι είναι σε θέση να ξαναδώσει στον άνθρωπο το κουράγιο και τη χαρά;

– Πρώτα η απελπισία από τις επιλογές του. Απελπισία…να μην την πω. Καλύτερα απογοήτευση. Μια βαθύτατη απογοήτευση, τολμάω να πω, μια σιχαμάρα για ό,τι διάλεξε μέχρι τώρα. Μεγάλη προσοχή όμως εδώ, η αποστροφή αυτή να μη φτάσει σε απόρριψη του εαυτού μας. Το ζητούμενο δεν είναι να ρίξουμε στον εαυτό μας μια ματιά, δικαιολογημένης έστω, απέχθειας και εξουδένωσης. Το ζητούμενο είναι να ταυτιστούμε με τη ματιά του Θεού προς εμάς. Οι γελοιότητές μας, οι υποκρισίες μας, τα λάθη μας, οι συμβιβασμοί μας, οι συναλλαγές μας, τα μικρά μας μυστικά και τα μεγάλα μας ψέματα, όλα είναι κομμάτια της αλήθειας μας. Μεγαλύτερη αλήθεια είναι όμως ότι για τον Θεό είμαστε παιδιά πληγωμένα, παιδιά πεσμένα, παιδιά που η ψυχή τους λαχτάρησε να Τον συναντήσει και που τα χωμάτινα πάθη έγιναν η αιτία να Τον στερηθούν. Παιδιά, που το μόνο που τους έμεινε είναι με δάκρυα και στεναγμούς να κραυγάσουν:

«Χριστέ μου, εσύ που έκλαψες για τον Λάζαρο, δέξου της πίκρας μου τα δάκρυα. Γιάτρεψε με τα άγιά Σου πάθη τα πάθη μου. Γιάτρεψε με τις άγιές σου πληγές τις πληγές μου. Με το τίμιο αίμα Σου καθάρισε το σώμα μου, και ένωσε την ευωδία του ζωοποιού Σου σώματος με το δικό μου κορμί. Η χολή που σε ποτίσανε, ας γλυκάνει την ψυχή μου από την πίκρα που με πότισε ο Διάβολος. Το τεντωμένο σώμα Σου στον σταυρό ας στείλει σαν βέλος τον πατημένο στη γη από τους δαίμονες νου μου σε Σένα. Δεν έχω, Χριστέ μου, άλλο δάκρυ παρηγοριάς, δεν έχω μετάνοια, δεν έχω κατάνυξη. Σκοτίστηκε το μυαλό μου από την πικρή δόξα των ανθρώπων. Βόσκω όπου βρω, αρπάζω ό,τι βρω, ό,τι ευκολότερο και πιο ευχάριστο της στιγμής. Όσο περνώ καλά Σε αφήνω σε μιαν άκρη, μα μόλις ο Πειρασμός σφίξει την ψυχή μου σαν μέγγενη προστρέχω πάλι σε Σένα με θράσος περισσό. Δεν αντέχω άλλο τον εαυτό μου, Κύριε, Σε ικετεύω, άντεξέ με Εσύ, Χριστέ μου…» […]

Ηλία Λιαμή

«Ψίθυροι των Αγγέλων»

Ο άγγελος των δακρύων  – Άγιος Ισαάκ ο Σύρος