Έχεις Μήνυμα… (15 Νοεμβρίου 2016)

[…] Ο αδελφός Συμεών (σημ. Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης) ήταν υπομονετικός, άκακος, υπάκουος. Στη Μονή τον αγαπούσαν και τον επαινούσαν για την επιμέλεια στην εργασία του και τον καλό χαρακτήρα του και αυτό του άρεσε. Τότε άρχισαν να έρχονται λογισμοί κενοδοξίας: «Ζεις σαν άγιος: Μετανόησες, σου συγχωρέθηκαν οι αμαρτίες, προσεύχεσαι αδιάλειπτα, εκπληρώνεις σωστά την υπακοή».

Από την πολλή και θερμή προσευχή η ψυχή του αισθανόταν κατά καιρούς ανάπαυση. Τότε οι λογισμοί του έλεγαν: «Εσύ προσεύχεσαι και ίσως σωθείς. Αλλά αν δεν βρεις στον παράδεισο ούτε τον πατέρα ούτε την μητέρα ούτε αυτούς που αγαπάς, τότε και εκεί δεν θα΄χεις καμιά χαρά».

Ο νους του δόκιμου ταλαντευόταν από αυτές τις σκέψεις και η αγωνία κυρίευσε την καρδιά του. Αλλά όπως ήταν άπειρος, δεν καταλάβαινε τι ακριβώς του συνέβαινε.

Μία νύχτα το κελλί του γέμισε από ένα ασυνήθιστο φως, που διαπέρασε ακόμη και το σώμα του, έστι που είδε τι ήταν μέσα από το θώρακά του. Ο λογισμός του λέει: «Δέξου το, είναι η χάρη». Η ψυχή, όμως, του δόκιμου ταράχθηκε και έμεινε σε μεγάλη απορία. Η προσευχή συνέχισε να ενεργείται μέσα του και μετά από αυτό, αλλά το πνεύμα της συντριβής απομακρύνθηκε τόσο, που σε ώρα προσευχής του ήρθε γέλιο. Χτύπησε δυνατά το μέτωπο με τη γροθιά του. Το γέλιο έπαψε, αλλά το πνεύμα της μετάνοιας δεν ξαναγύρισε και η προσευχή του συνεχίσθηκε χωρίς κατάνυξη. Τότε κατάλαβε πως του συνέβη κάτι ανάρμοστο.

Μετά την όραση αυτή του παράξενου φωτός άρχισαν να του εμφανίζονται δαίμονες και αυτός στην αφέλειά του, άρχισε να συνομιλεί μαζί τους «ως μετά ανθρώπων». Οι επιθέσεις τους δυνάμωσαν σταδιακά΄ άλλοτε του έλεγαν: «Τώρα είσαι άγιος», άλλοτε πάλι: «Δεν θα σωθείς». Μια φορά ο αδελφός Συμεών ρώτησε ένα δαίμονα: «Γιατί αντιφάσκετε, λέγοντας άλλοτε ότι είμαι άγιος και άλλοτε ότι δεν θα σωθώ»; Και ο δαίμονας απάντησε ειρωνικά: «Εμείς ποτέ δεν λέμε την αλήθεια».

Η αλλαγή των δαιμονικών υποβολών, που άλλοτε τον ανέβαζαν με την υπερηφάνεια στους «ουρανούς» και άλλοτε τον καταγκρέμιζαν στην άβυσσο της αιώνιας απώλειας, βασάνιζε την ψυχή του νεαρού δόκιμου ρίχνοντάς τον στην απόγνωση΄ και αυτός προσευχόταν με κάθε δυνατή ένταση. Κοιμόταν λίγο και κατά διαστήματα. Ισχυρή φύση, αληθινός γίγας, δεν ξάπλωνε σε κραβάτι, αλλά περνούσε όλη τη νύχτα με προσευχή, όρθιος ή καθισμένος σε ένα σκαμνό. Όταν πλέον η κούραση τον εξαντλούσε τελείως, κοιμόταν καθισμένος 15-20 λεπτά, και ύστερα σηκωνόταν πάλι για προσευχή. Το ίδιο γινόταν πολλές φορές. Κοιμόταν συνολικά περίπου δύο ώρες το εικοσιτετράωρο.

Το πρώτο διακόνημά του ήταν στο Μύλο. Εκείνη την εποχή της ακμής του ρωσικού μοναχισμού στον Άθωνα, η Μονή του Αγίου Παντελεήμονος επεκτάθηκε και έγινε σαν πόλη μέσα στην έρημο. Ο αριθμός των αδελφών έφτασε σχεδόν τις δύο χιλιάδες, ενώ οι επισκέπτες και προσκυνητές έρχονταν κατά εκατοντάδες από τη Ρωσία και συχνά παρέμεναν πολύν καιρό στους μεγάλους ξενώνες του Μοναστηριού. Έτσι, η εργασία στο Μύλο ήταν πολλή. Και να ο αδελφός Συμεών, παρά τον ελάχιστο ύπνο, παρά την άκρα εγκράτεια στην τροφή, παρά την αδιάλειπτη ζέουσα προσευχή, παρά το παρατεταμένο βαθύ πένθος, που μερικές φορές ήταν απελπιστικό, εκτελούσε με ακρίβεια τη βαρειά  και κοπιαστική εργασία, μεταφέροντας κατά τη διάρκεια της ημέρας πολλούς μεγάλους σάκους με αλεύρι.

Οι μήνες περνούσαν και το μαρτύριο από τις δαιμονικές προσβολές γινόταν συνεχώς ολοένα πιο καταθλιπτικό. Οι ψυχικές δυνάμεις του νεαρού υποτακτικού άρισαν να κάμπτονται, το θάρρος αφανιζόταν. Ο φόβος της απώλειας και η απόγνωση μεγάλωναν. Η φρίκη της απελπισίας όλο και περισσότερο κυρίευε το είναι του. Όποιος έζησε κάτι παρόμοιο, αυτός γνωρίζει ότι καμία ανθρώπινη ανδρεία, καμία ανθρώπινη δύναμη δεν μπορεί να αντέξει τέτοιον πνευματικό αγώνα. Κάμφθηκε και ο αδελφός Συμεών. Έφθασε ως την έσχατη απόγνωση΄ και μία ημέρα, πριν τον εσπερινό, καθισμένος στο κελλί του σκέφθηκε: «Ο Θεός είναι αδυσώπητος»! Με αυτόν το λογισμό ένιωσε τέλεια εγκατάλειψη και η ψυχή του για μία περίπου ώρα βυθίστηκε σε σκοτάδι απερίγραπτης αγωνίας.

Όταν πήγε για τον εσπερινό στην εκκλησία του Αγίου Προφήτη Ηλία, που είναι κοντά στο Μύλο, είδε στα δεξιά της Ωραίς Πύλης, στη θέση της εικόνος του Σωτήρος, τον ζώντα Χριστό.

Ο Κύριος εμφανίστηκε «με ακατάληπτο τρόπο» στο νεαρό δόκιμο και όλη του η ύπαρξη, ακόμη και το σώμα του, γέμισαν από το πυρ της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, από το πυρ εκείνο που κατέβασε ο Κύριος με τον ερχομό Του στη γη.

Από το όραμα αυτό ο Συμεών έπεσε σε εξάντληση και ο Κύριος έγινε άφαντος. […]

Αρχιμανδρίοτυ Σωφρονίου (Σαχάρωφ)

«Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης»