Έχεις Μήνυμα… (2 Νοεμβρίου 2016)

Το «Πάτερ ημών» κι η φανταχτερή σέλα

[…] Αλλά εγώ που τόση ώρα σταμάτησα την προσευχή, για να σας πω το μάθημα του Φρίξου μου, το ποίημα της μπέμπας και λίγο πριν για τη Λουλού της κυρίας Γενοβέφας, θυμάμαι πως μια μέρα με μάλωσε και με συμβούλεψε η μητέρα: Είναι μεγάλη αμαρτία, Βασίλη, ν΄ αφίνεις την προσευχή σου και να στρέφεις αλλού την προσοχή σου. Μάλιστα για να το καταλάβω καλύτερα, μου διηγήθηκε μια χαριτωμένη ιστορία:

Πριν πολλά χρόνια, μου είπε, κάποιος μεγάλος αξιωματούχος, που ήταν αληθινός χριστιανός, καβάλα σ΄ ένα ωραίο, καμαρωτό και καλοστολισμένο άλογο, κάλπαζε στο δάσος. Και να, συναντάει μέσα στην ερημιά του δάσους ένα χωρικό που έκοβε ξύλα. Αφού καλημερίστηκαν, ο χωρικός χάζευε το περήφανο άλογο και με απλά, χωριάτικα λόγια εξέφραζε τον θαυμασμό του. Τότε ο πιστός αξιωματικός εντελώς απροσδόκητα του λέει:

– Θα σου χαρίσω το άλογο που τόσο σου αρέσει, αν ξέρεις να μου πεις σωστά το «Πάτερ ημών».

– Ούουουου, το ξέρω σαν το νεράκι! φώναξε τρίβοντας από χαρά τα χέρια του ο χωριάτης.

– Ωραία, λοιπόν, να τ΄ακούσω΄ αλλά σου ξανατονίζω πως πρέπει να το πεις σωστά.

– Μα σου το΄πα, αφέντη, το ξέρω τέλεια!…

Κι άρχισε ν΄απαγγέλει κοιτάζοντας ταυτόχρονα γεμάτος βουλιμία το άλογο, σα να ήταν η πιο νόστιμη λιχουδιά:

– «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω…», θα μου δώσεις και τη σέλα; ρώτησε χαϊδεύοντας και την ωραία και στολισμένη με κρόσσια μεταξωτά και πολύχρωμες χάντρες σέλα του αλόγου.

– Δυστυχώς δεν θα σου δώσω τίποτε.

– Γιατί, αφέντη; Με γέλασες!

– Γιατί άφησες το «Πάτερ ημών», για να μου ζητήσεις την σέλα. Το «Πάτερ ημών» είναι η πιο θερμή προσευχή, αφού την δίδαξε και την απήγγειλε ο ίδιος ο Χριστός μας΄ και οι Άγιοι λένε πως, αν όλες οι προσευχές μοιάζουν μ΄ ένα στόλο που ταξιδεύει για τον ουρανό, το «Πάτερ ημών» είναι η ναυαρχίδα που προπορεύεται απ΄ όλες. Δεν σου είπα λοιπόν ότι πρέπει να πεις καλά και σωστά το «Πάτερ ημών»;

«Έτσι και συ, κύριε Βασιλάκη», επισφράγισε η μητέρα, «όταν προσεύχεσαι στον Θεό, να έχεις μόνο σ΄ Εκείνον στραμμένο τον νου και την καρδιά σου, και πουθενά αλλού, ούτε και στον Φρίξο σου ακόμη!…» […]

Άγγελου Χρυσομάλλη

«Στου Βασίλη το περβόλι μέρα νύχτα γιορτή και σχόλη»