Έχεις Μήνυμα… (10 Οκτωβρίου 2016)

[…] Το προπατορικό αμάρτημα ήταν μια πράξη ανυπομονησίας. Το κίνητρο βέβαια ήταν θεμιτό: Να γίνει ο άνθρωπος Θεός. Το δέντρο της γνώσεως σηματοδοτούσε όμως μία διαδικασία υπομονής. Ο άνθρωπος πήγε ν΄ αρπάξει αυτό που θα του δινόταν ως καρπός της ωριμότητας και της υπομονής του. Ο Διάβολος τον παρέσυρε σε μία τακτική που, ίσως, να του στοίχισε κι εκείνου το φως. Να τι κληρονόμησαν οι ανθρώπινες γενεές: την προτίμηση στην ευκολία. Στον δρόμο για τη Βασιλεία των Ουρανών, τίποτε δεν στάθηκε μεγαλύτερο εμπόδιο για τόσες και τόσες γενεές ανθρώπων, από την ευκολία. Μόνο που φαίνεται πως ο Θεός διαπότισε όλη τη Δημιουργία με έναν απόλυτο νόμο: Τίποτε δεν δίδεται δωρεάν. Κάτι δίνεις, κάτι παίρνεις. Ο Διάβολος είναι πράγματι σε θέση να δώσει προκαταβολικά αυτά τα ψίχουλα της ηδονής. Δεν είναι όμως σε θέση -δεν το θέλει κιόλας- να απαλείψει το χρέος. Κι αυτό το χρέος είναι πονος, είναι οδύνη. Γιατί το μόνιμο ρεφραίν είναι το «τίποτα», σκιες, φούσκες, αέρας που περνάει μέσ΄ απ΄ τα δάκτυλα, σαρκάζοντας τον άνθρωπο, που διψάει να δώσει στα «γιατί» της ύπαρξής του ένα «διότι» που να αντέχει. Κάνει ο άνθρωπος τα σχετικά απόλυτα, κάνει τα φθαρτά αιώνια, γαντζώνεται απ΄ αυτά, μπας και πάρει νόημα η ζωή του. Κάθε γάντζωμα είναι και η αρχή μιας κατάρρευσης. Κάθε ελπίδα σε ανθρώπους, ιδέες, πράγματα είναι ο πρόλογος μιας νέα απογοήτευσης.

– Και δηλαδή, πόσα στραπάτσα χρειάζεται κάποιος, μέχρι ν΄ αποφασίσει να διακόψει αυτόν τον φαύλο κύκλο;

– Εδώ είναι το πρόβλημα. Για να διακοπεί αυτή η διαδικασία, απαιτούνται δύο πράγματα: το πρώτο είναι να απεγκλωβιστεί ο άνθρωπος από την έλξη μιας δίνης. Το δεύτερο είναι να αντικαταστήσει κανείς την ευκολία και το άμεσα ορατό αποτέλεσμα, έστω το φτωχό, έστο το μάτιαο αλλά το απτό, με την πίστη σε ένα άλλης ποιότητας και άλλης εντάσεως αποτέλεσμα. Και λέω πίστη, γιατί αυτή χρειάζεται για να μπεις σε έναν αγώνα, που τ΄ αποτελέσματά του τίποτε το γήινο ούτε τα επαληθεύει, ούτε τα εγγυάται. Η πίστη σε κάτι που ξεπερνάει τις αισθήσεις, η πίστη σε Κάποιον, που βρίσκεται έξω από τον κόσμο, αλλά είναι και Κύριος των δυνάμεων του κόσμου, είναι η δύναμη, που μπορεί να αρπάξει την ανθρώπινη ύπαρξη από τη δύναμη της γήινης έλξης. Η πίστη είναι διαρκής πάλη με την αμφιβολία, διαρκής αγώνας με τον σκοτισμένο νου, είναι δρόμος τραχύς, πικρός. Τον γλυκαίνει όμως ο πόθος των αοράτων. […]

Μετά, χρειάζεται το θάρρος για αλλαγή. Και τέλος, πάνω απ΄ όλα, το άπλωμα του χεριού μας στον Θεό. Αυτή είναι η πιο κρίσιμη στιγμή: Η στιγμή που θα δώσουμε στον Θεό το δικαίωμα να μας αρπάξει από το τεντωμένο χέρι μας. Η στιγμή της πίστης, πως, ό,τι και να συμβεί στον αγώνα που ξεκινάει, είναι δικό Του σχέδιο, δική Του παραχώρηση και δική Του επιθυμία να μη χαθούμε. Γιατί η αληθινή μάχη τώρα αρχίζει. […]

Ηλία Λιαμή

«Ψίθυροι των Αγγέλων»

Ο Άγγελος του Αόρατου Πολέμου – Άγιος Ισαάκ ο Σύρος