Έχεις Μήνυμα… (10 Σεπτεμβρίου 2016)

Ήταν δύο αδελφοί σ’ ένα μοναστήρι. Ο ένας ήταν Διάκονος,ο άλλος μοναχός. Ίσως να διακονούσαν και μαζί. Μια μέρα ο μοναχός είδε τον Διάκο να είναι σκυθρωπός, να μην είναι ευχάριστος, να μη μιλάει ωραία κ.λπ., όπως τις προηγούμενες μέρες.

– Διάκο, γιατί είσαι έτσι, σου έκανα τίποτε; τον έρωτα.

– Ναι, έκανες εκείνο το πράγμα και με σκανδάλισες, απαντά εκείνος.

– Δεν το έκανα, όχι, δεν το έκανα.

Πάει κατ’ ιδίαν, σκέπτεται.

– Που το βρήκε αυτό τώρα ο Διάκος, γιατί μου το είπε;

Πράγματι δεν το είχε κάνει. Πάει και του λέει:
– Σε παρακαλώ, Διάκο, πίστεψέ με, γαλήνεψε, έλα στον εαυτό σου γιατί το λες αυτό, αφού δεν το έχω κάνει; Μα θα σου πω ψέματα;

Ο άλλος επέμενε:

– Το έκανες.

Τότε ο μοναχός είπε με τον λογισμό του σαν φωτισμένος από τον Θεό: «Για στάσου εσύ έκανες του κόσμου τα σφάλματα και τα έχεις ξεχάσει. Μήπως κι αυτό το έκανες, αλλά σου λανθάνει, όπως και τόσα άλλα, που έχεις κάνει; Το έκανες, τελείωσε η υπόθεση. Διάβολος διάβολο δεν βγάζει! Νίκα το κακό με το καλό, την υπερηφάνεια του άλλου με την ταπείνωση την δική σου. Έτσι ωφελείς τον εαυτό σου, κι εκείνον θα διόρθωσης. Πήγαινε να ζήτησης συγγνώμη, ταλαίπωρε, από τον Διάκο». Και πηγαίνει, χτυπάει την πόρτα του Διάκου:

– Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων.

Ανοίγει ο διάκος. Του λέει ο μοναχός:

– Διάκο, θα το έκανα πάει τελείωσε και θα το ‘χω ξεχάσει. Έχεις δίκιο, Διάκο, συγγνώμη!

Πάει να του βάλει μετάνοια.

-Όχι, όχι, λέει ο Διάκος φωτίσθηκα από τον Θεό και πληροφορήθηκα ότι δεν το έκανες, αδελφέ μου. Εγώ πλανήθηκα!

Μόλις ταπεινώθηκε ο ένας, αμέσως έπεσε και ο άλλος. Όσο και οι δύο κρατούσαν την θέση τους, ωφέλεια δεν γινόταν.

Γεροντικόν