Έχεις Μήνυμα… (5 Σεπτεμβρίου 2016)

Για όλες τις μητέρες…

Για τη μητέρα σε παρακαλώ. Τη δική μου. Καί των άλλων. Μία είναι, ίδια, πολύτιμη, αναντικατάστατη, μοναδική η μητέρα. Η ζωή μας. Η στοργή μας. Η έγνοια μας. Ο φύλακας άγγελός μας. Η χαρά μας. Η καταφυγή μας. Και στη βρεφική. Και στην παιδική. Και στη νεανική. Και στην ανδρική. Και στη γεροντική ηλικία! Μάνα γλυκύτατη πάντοτε και στους αιώνες! Ψυχή και καρδιά και νου και χέρια και πόδια και μάτια και αυτιά και νύχτα και μέρα, όλα για μας. Άγιο και ιερό πρόσωπο!

Όμως, κι’ αυτή είναι άνθρωπος και την καταβάλει ο κόπος. Την στεναχωρεί η δυσκολία. Την πικραίνει η κακοκεφαλιά. Την αρρωσταίνει η αρρώστια μας. Την φαρμακώνει ο θάνατος παιδιού της.

Γι’ αυτή την ωραία ύπαρξη, την ιδανική, την αιμοδότρα της ζωής και της αγάπης, γι’ αυτή σε παρακαλώ. Πρόσθεσε δυνάμεις στη δύναμή της. Φωτισμό στα παιδιά της. Χάρη στα εγγόνια της.

Ευλόγησε, Θεέ μου, τη μάνα, τη δική μου, των άλλων, τη μαύρη, την ερυθρόδερμη, την κινέζα, τη χωριάτισσα, της πόλης, την αγράμματη, την γραμματισμένη, όλες τις μάνες, και δος τες πλούσια τη χάρη Σου και όλα τα καλά.

Καί σε μένα αύξησε την εκτίμηση, την υπόληψη, το σεβασμό, την αγάπη, την κατανόηση, την υπακοή, τη συμπαράσταση, τη συνεργασία, τις ευχαριστίες, την ευγνωμοσύνη για τη μητέρα.

Για τη μητέρα σε παρακαλώ, τούτη την ώρα. Την όποια μητέρα. Ίδια κι’ όμοια είναι κάθε μάνα. Αγαπητή. Ευλογητή. Προσκυνητή.

Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός