Έχεις Μήνυμα… (31 Αυγούστου 2016)

Ο πατέρας μου υπηρέτης του ουρανού

[…] Με τον καιρό ένοιωσα καλά, γιατί στα μάτια μου ο πατέρας μου ήταν περισσότερο μια εικόνα – ένα ουράνιο πλάσμα δηλαδή παρά ένας κάτοικος της γης. Η εξήγησις ήταν πολύ απλή. Όλος ο κόσμος γνωρίζει καλά πως οι τέλειοι υπηρέτες, οι γνήσιοι, αυτοί που υπηρετούν στους βασιλικούς οίκους και ζουν συνεχώς πολύ κοντά στους μεγάλους κυρίους των καταντούν τελικά να τους μιμούνται.

Όλοι οι καμαριέρηδες των πύργων και των μεγάλων πριγκηπικών οίκων, ύστερα από ένα ωρισμένο καιρό, μιμούνται τη φωνή, την προφορά, τις λέξεις, τις χειρονομίες και τις συνήθειες των κυρίων τους. Κάθε πιστός υπηρέτης, χωρίς ίσως να το θέλη, καταντά να μιμήται αυτομάτως το αφεντικό του. Σε όλα. Ένας πιστός υπηρέτης ταυτίζεται τόσο πολύ με τον κύριό του, ώστε γίνεται η σκιά του, ακολουθώντας τον παντού και μοιάζοντάς του σε όλα.

Αυτό ακριβώς συνέβη και με τον φτωχό πατέρα μου, που ήταν πιστός υπηρέτης του Θεού. Η αγγελική ματιά του, η γλυκειά και ουράνια φωνή του, το άϋλο βάδισμά του πούμοιαζε με το πέταγμα των αγγέλων, όλα αυτά τα πράγματα που τον έκαναν πιο πολύ ένα ουράνιο πλάσμα παρά επίγειο, είναι ιδιώματα του Θεού. Του κυρίου του. Γιατί ο πατέρας μου περνούσε όλη τη μέρα του μαζή με τον Κύριό του. Ο πατέρας μου ξυπνούσε μέσα στην παρουσία του Θεού. Έπεφτε στο κρεββάτι μέσα στην παρουσία του Θεού. Έτρωγε μέσα στην παρουσία του Θεού. Δεν είχε καμμιά άλλη φροντίδα στη γη, παρά να υπηρετή τον Κύριό του. Δεν είχε δικές του υποθέσεις, δικές του γνώμες, δικές του δοσοληψίες. Δεν είχε παρά τις γνώμες του Θεού, τις σκέψεις του Θεού και δεν έκανε παρά μονάχα αυτό που ο Θεός τον διέταζε να εκτελέση. Και αυτό ήταν σωστό. Γιατί κανένας υπηρέτης δεν έχει προσωπικές απασχολήσεις. Δουλεύει αποκλειστικά για τον κύριό του.

Όταν γνώρισα τον πατέρα μου ήταν πάρα πολύ νέος. Παρά την αγάπη του και την αφοσίωσί του στον κόσμο που διακονούσε, θα έλεγε κανείς πως δεν μπορούσε να ταυτισθή μαζή του σαν ένας παληός υπηρέτης. Κι όμως ο πατέρας μου είχε ταυτισθή με τον Θεό σαν να τον είχε υπηρετήσει πάρα πολλά χρόνια. Κι αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι ο πατέρας μου γεννήθηκε μέσα στη διακονία του Θεού. Ο πατέρας του πατέρα μου ήταν επίσης υπηρέτης του Θεού. Κι ο παππούς του επίσης ήταν υπηρέτης του Θεού. Και οι πρόγονοί μου του αρσενικού γένους, πάντοτε όλοι, ήταν ιερείς και υπηρέτες του Θεού. Δεν υπήρξε καμμιά εξαίρεσις, επί αιώνες ολόκληρους μέχρι το μακρινό σκοτάδι του χρόνου. […]

Σε άλλο σημείο ο ιερεύς και οι πιστοί ψάλλουν εν χορώ μαζή με τους αγγέλους, που τους συνοδεύουν αοράτως. Ο εύθραυστος, άϋλος και πολύ νέος πατέρας μου, ζώντας παντοτεινά στον ουρανό μαζί με τον Κύριό του, και Θεό μας και συντροφιά με τους άλλους υπηρέτες, τους αρχαγγέλους, τους αγγέλους, τους προφήτες και όλους τους αγίους, είχε μάθει όλες τις ουράνιες και άγιες συνήθειές τους. Πράγμα που συμβαίνει με όλους τους υπηρέτες.

Το φαινόμενο αυτό ερμήνευσαν επιστημονικά όλοι οι σύγχρονοι κοινωνιολόγοι στις μελέτες τους για την αυθόρμητη μίμησι που κάνουν οι υπηρέτες.

Ύστερα από αιώνων υπηρεσία μέσα στα ουράνια σκηνώματα του Θεού, συντροφιά με τα θεία όντα, οι πατέρες μου έμαθαν όχι μόνο τις χειρονομίες, τη γλώσσα, το βάδισμα και τις συνήθειες του θείου Κυρίου των και των ουρανίων συλλειτουργών των, αλλά ακόμη αντέγραψαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου των. Και γι΄αυτό ακριβώς ο πατέρας μου έμοιαζε με εικόνα και όχι με ένα συνηθισμένο πλάσμα της γης. […]

π. Βιργκιλ Γκεωργκίου

«Από την 25η ώρα στην αιώνια ώρα»