Έχεις Μήνυμα… (20 Ιουνίου 2016)

[…] Κατά την Πεντηκοστή, δεν έχομε μόνον τους αποστόλους αλλά και τους τρεις χιλιάδες που βαπτίσθηκαν, δηλαδή έχομε την Εκκλησία, η οποία είναι μία θεανθρώπινη πραγματικότης του Χριστού παρούσα στα μέλη της. Εφ΄ όσον και εμείς πληρούμεθα από την έμπνευσι που έδωσε με τις γλώσσες το Άγιον Πνεύμα, είμαστε μία Εκκλησία, ένα σώμα, και ο Χριστός, ο «πρωτότοκος εν αδελφοίς», είναι παρών εν τοθς μέλεσιν ημών. Ο Θεός ο σαρκοφόρος μας εμπνέει και εμείς γινόμεθα δι΄αυτού άνθρωποι πνευματοφόροι.

Ο σκοπός λοιπόν της θείας οικονομίας ήταν να έλθη η μία ανθρωπότης ενωμένη τω Πνεύματι τω Αγίω, η μία Εκκλησία, στην οποία ο καθένας μας είμαστε ολόκληρος ο Χριστός, αφού ούτε εγώ τεμαχίζομαι ούτε ο Θεός. Ο Χριστός, όσο και αν τον διαιρούμε στο δισκάριό μας, μένει ένας Θεός, αλώβητος.

Από την Πεντηκοστή και στο εξής «η αγάπη του Θεού εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών δια Πνεύματος αγίου», η αγάπη του Θεού δια του Αγίου Πνεύματος γέμισε όλον τον κόσμο. Και ποιά είναι αυτή η αγάπη του Θεού; Είναι η Εκκλησία μας, η βασιλεία του είναι παρούσα εν μέσω ημών. Χωρίς εμάς, η Εκκλησία δεν είναι παρούσα. Η Εκκλησία είναι και στην φθορά, είναι και στην αμαρτία, εκεί όπου είμαστε εμείς οι αμαρτωλοί΄ εμείς όμως, ως μέλη της Εκκλησίας, είμαστε άγιοι, χριστοί. Βέβαια, μπορεί να συμβαίνη και το αντίθετο΄ όπως η στάκτη μπορεί να καλύπτη την φωτιά και να μην την βλέπωμε, έτσι και η αμαρτία, οι στάκτες των αμαρτιών μας και των λογισμών μας, να καλύπτουν την χριστοφορία μας, το πυρ, την φωτιά του Αγίου Πνεύματος.

Όπου λοιπόν το Πνεύμα το Άγιον, εκεί και η Εκκλησία. Και όπου η Εκκλησία, εκεί και το Άγιον Πνεύμα. […]

Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

«Λόγοι εόρτιοι μυσταγωγικοί»