Έχεις Μήνυμα… (8 Ιουνίου 2016)

Γράμμα 2ο (Ψαλμός 26) – Άλλος μιλάει και άλλος ράβει

[…] Εισάκουσον Κύριε της φωνής μου, ης εκέκραξα΄ ελέησόν με και εισακουσόν μου. 

Έτσι το καταλαβαίνω. Προσπαθώντας να ζήσω τα πνευματικά βιώματα, που περιγράφουν οι Άγιοι, οι αιώνιοι ποιητές, δίχως την πνευματική αλλοίωση, που επιφέρει η χρόνια άσκηση στη γλώσσα της Γραμματικής Σου, δίχως ανεπτυγμένο το πνευματικό αισθητήριο, τα ζω εγωπαθώς΄ διότι τα μεταφράζω λάθος στην ψυχολογική μου γλώσσα και καθιστώ τους άλλους υπεύθυνους για τη δική μου δυσλεξία. Έχω ανάγκη και μόνος μου να μάθω να ερμηνεύω την εμπειρία, γιατί αλλιώς δε δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για μετοχή αλλά για ψυχοπαθολογία.

Ότι ο πατήρ μου και η μήτηρ μου εγκατέλειπόν με, ο δε Κύριος προσελάβετό με. 

Χρειάζεται μόχθος μακροχρόνιος ώστε να διακρίνω. Εντέλει, τι είναι ψυχολογικό και τι πνευματικό; Πότε η μετάνοια είναι το ένα και πότε το άλλο; Και διαισθάνομαι πως έως ότου Εσύ μ΄ επισκεφτείς, αληθινή μετάνοια, με τόση φλυαρία, δεν αρχίζει. Εγώ, ως συνήθως, θα εμμένω στις ψυχο-λογικές μου μεταμέλειες και μεταμφιέσεις, μέχρι έντιμα και ειλικρινά η φωνή μου να συμφωνήσει μαζί Σου ότι καλό είναι να γίνεται το θέλημά Σου και όχι το δικό μου.

Νομοθέτησόν με, Κύριε, εν τη οδώ Σου και οδήγησόν με εν τρίβω ευθεία.

Έως ότου οι ψυχολογικές αναπηρίες και ιδιοτροπίες που με εκτρέπουν από το δικό Σου βάδισμα, θεραπευτούν, ψυχολογικό και πνευματικό θα συμπορεύονται βήμα βήμα, για να σμίξουν, όταν έρθει η ώρα Σου, σε μια οδό ευθεία.

Μη παραδώς με εις ψυχάς θλιβόντων με, ότι επανέστησάν μοι μάρτυρες άδικοι, και εψεύσατο η αδικία εαυτή.

Όλα μου τα ψυχολογικά αδιέξοδα, είναι λοιπόν παραχωρήσεις της αγάπης Σου, καύσιμη ύλη για τη Χάρη. Όχι για να θρηνώ που δεν είμαι καλύτερος, αλλά για να με προσελκύεις να Σε ζητώ, Εσύ, να με λυτρώσεις.

…ου φοβηθήσεται η καρδία μου΄ εάν επαναστή επ΄ εμέ πόλεμος΄ εν ταύτη εγώ ελπίζω…

Δίχως τις υποτιθέμενες αρετές μου, να σου παραδοθω γυμνός, να με σκεπάσεις, με νέο ιμάτιο φωτός. Εντέλει, κάθε ψυχολογικός καημός κοπάζει αν γίνει ένα χρήσιμο καταφύγιο αυτογνωσίας.

Κύριος φωτισμός μου και σωτήρ μου΄ τίνα φοβηθήσομαι;

Μ΄ έναν τρόπο αναξιχνίαστο, όπως είναι οι βουλές Σου, αγκάθια και λουλούδια, πόθοι αμαρτωλοί και άγιες διαθέσεις, πάντοτε θα συμπλέκονται΄ έως ότου Εσύ, με ποιήσεις από έρημη χώρα σε τόπο της δικής Σου παρουσίας.

Πιστεύω του ιδείν τα αγαθά Κυρίου εν γη ζώντων.

Ό,τι έχω να Σου καταθέσω εγώ, είναι ένα χλωμό, αναιμικό, αδύναμο «θέλω». Θέλω, Κύριε, να συνεργαστώ, ν΄ αυξήσω τα λουλούδια, μα δεν μπορώ. Πληγώνονται τα χέρια μου αλλά δε με φοβίζει αυτό. Με τρομάζουν οι επίδοξοί Σου ποιητές, που τάχα αναγνωρίζουν τη φωνή Σου καλύτερα από μένα. Αυτοί που είναι σίγουροι το πότε η καρδιά μου θα βλαστήσει την πληροφορία ότι η καρποφορία άρχισε, όλα της συγχωρέθηκαν. Αυτοί που με βεβαιώνουν ότι δεν γίνεται εγώ να Σε ακούω, ότι δεν είναι η Φωνή Σου που με προσέχει αλλά η παραφωνία του διάσπαρτου εγώ μου που με κατατρέχει. Κι είναι πολλοί αυτοί που λησμονούν ότι Εσύ είσαι Αυτός που φέρνει τις εποχές για όργωμα, Εσύ τα πρωτοβρόχια. Εμείς απλά οι πηλοφόροι.

Βοηθός μου γενού, μη αποσκορακίσης με και μη εκγαταλίπης με, ο Θεός, ο σωτήρ μου.

Ποιός είν΄ αυτός που ξέρει για μένα να μου πει το πότε θα έρθει η Χάρη και πούθε θα με πάει; Ποιός άλλος από μένα πρέπει να μάθει  να την καρτερεί, να την οσφραίνεται ως Πνοή, να νιώθει τ΄ άρωμά της και να τη γεύεται ως φιλί, που μυστικά τον προσκαλεί να ομολογήσει το Άγιο Όνομά της;

Κύριος υπερασπιστής της ζωής μου. 

Πανωραία Κανελλοπούλου

«Τα λόγια Σου σαν μέλι – Σύγχρονες αναγνώσεις στους Ψαλμούς»