Έχεις Μήνυμα… (3 Ιουνίου 2016)

[…] Ίσως ένας ανανεωμένος Χριστιανισμός μπορεί σήμερα να κάνει πολλά για να ξαναβρεθεί η αγάπη. Μερικές φορές σαν Χάρη. Στην αρχική του κατάσταση που πρέπει να θυμηθούμε ότι ήταν παραδεισιακή, ο έρωτας είναι αξεχώριστος από την Πνοή της ζωής, από το Άγιο Πνεύμα που οδηγεί το κάθε τι να βρει την πλήρωσή του, μέσα στην ομορφιά. Ο έρωτας δεν βρίσκει το νόημά του παρά στην μακρόθυμη συνάντηση δύο προσώπων, η οποία δίνει περιεχόμενο στην ζωή ολόκληρη στην γη ολόκληρη και μέσα απ΄αυτήν ανοίγεται στην Χάρη.

Βέβαια με την αγωνία και την αλαζονεία, με την φυγή μακρυά από τον Θεό ο έρωτας βρίσκεται μπλεγμένος με τον θάνατο. Από τότε όμως που το πάθος μεταμορφώθηκε από ένα Άλλο Πάθος, ο Θάνατος – Ανάσταση του έρωτα προσφέρθηκε όχι μόνο στον μοναχό, αλλά στον άνδρα και την γυναίκα που ψηλαφούν τον δρόμο για μια φιλία πιστή και που η επιθυμία γι΄αυτήν γίνεται γλώσσα. Αυτή είναι η παραδοσιακή αντίληψη του «λευκού γάμου», που αργά ή γρήγορα, δεν μπορεί να προχωρήσει, χωρίς μια άσκηση το ίδιο απαιτητική με εκείνη των μοναχών. Η επιθυμία μπλεγμένη με τον θάνατο, αγνοεί το μυστικό του προσώπου. Το μυστικό το βρίσκουμε στον Θεό. Ο Χριστός μας αποκαλύπτει στην Κανά, όταν μεταμορφώνει το «ύδωρ» του πάθους, το νερό που όπως αναζοωγονεί έτσι και πνίγει, σε ευχαριστιακό οίνο. 

Η επιθυμία μπλεγμένη με τον θάνατο, αγνοεί τον άλλον, γιατί προσμένει από τον άλλον, το απόλυτο.

Η επιθυμία περασμένη από τον Θάνατο – Ανάσταση, ανοίγεται λίγο-λίγο στην ταπεινή και σπαρακτική αποκάλυψη του άλλου.

Η επιθυμία μπλεγμένη με τον θάνατο ονειρεύεται ένα αρχέγονο ανδρόγυνο.

Η επιθυμία περασμένη από τον Θάνατο – Ανάσταση, μαθαίνει πως η ένωση βρίσκεται  εν Θεώ και πως ο άνδρας και η γυναίκα πρέπει να γνωρίσουν και να σεβαστούν ο ένας τον άλλον με αμείωτη ένταση για να συναισθανθούν την ένωση αυτή.

Όλα βέβαια είναι μπλεγμένα και είναι πιο εύκολο να μιλάμε για διακρίσεις, παρά να τις ζούμε (προ πάντων όταν το να ζεις σημαίνει πέρασμα από θάνατο). Όλα είναι μπερδεμένα, η διαφορά των φύλων, που αναζητά την ενότητα της φύσης, και η διαφορά των προσώπων, που ζητά μια αμοιβαία αναγνώριση.

Όταν δύο πρόσωπα ανταμώνουν σε μια ψυχική συνάντηση σαν κι αυτή που αναφέραμε πριν, συμβαίνει η επιθυμία να έχει καταργηθεί. Συμβαίνει επίσης να κατακλύζει τα πάντα με μια βία θανατηφόρα κι ωστόσο ένα αληθινό συναίσθημα σιγά σιγά να κυριαρχεί και να ειρηνεύει. Ο Δαβίδ αναστατωμένος από την ομορφιά της Βηθσαηδά, ομορδιά του σώματος, ενεργεί για να σκοτωθεί ο άνδρας της. Όμως ο προφήτης Νάθαν δεν του ζητά να την εγκαταλείψει. Ένα παιδί πεθαίνει, αλλά το άλλο θα είναι ο Σολομών, και στον ορίζοντα του χρόνου μαντεύουν, κεντρισμένο στην σειρά αυτή, τον Μεσσία.

Ο Θάνατος – Ανάσταση της επιθυμίας, είναι αρχικά η άρνηση να αντικειμενοποιήσουμε την σεξουαλικότητα. Άρνηση να την αντικειμενοποιήσουμε μέσα από τις τεχνικές της, ενάντια στους ισχυρισμούς της θεωρούμενης σεξουαλικής εκπαίδευσης της Δύσης, ενάντια στους εκβιασμούς των εμπόρων. Αλλά ακόμη άρνηση να την αντικειμενοποιήσουμε μέσα στην έκστασή της, όπως στον ινδουιστικό ερωτισμό, όπως αναμφίβολα στην «ιερή» πορνεία που η Βίβλος απεχθάνεται. Στο «Άσμα ασμάτων» η δόξα των σωμάτων έχει την θέση της, σε μια μακρόχρονη και δύσκολη ιστορία αγάπης. Το Άσμα συμβολίζει την αγάπη του Θεού και του λαού Του, την αγάπη της ψυχής και του Θεού της και γι΄αυτό ακριβώς μπορεί να εκφράσει, ακόμη, την αγάπη ενός άνδρα και μιας γυναίκας.

Ολιβιέ Κλεμάν

Περιοδικό «Ερουρέμ»