Έχεις Μήνυμα… (27 Μαΐου 2016)

[…] Η επαναλαμβανόμενη Επίκληση του Ονόματος, ενοποιώντας περισσότερο την προσευχή μας, την κάνει συγχρόνως και πιο εσωτερική, μάλλον ένα κομμάτι του εαυτού μας -όχι κάτι που κάνουμε σε συγκεκριμένες στιγμές, αλλά κάτι που είμαστε κάθε στιγμή΄ όχι μια περιστασιακή πράξη, αλλά μια συνεχή κατάσταση. Τέτοια προσευχή, γίνεται αληθινή προσευχή του όλου ανθρώπου, κατά την οποία οι λέξεις και το νόημα της προσευχής ταυτίζονται πλήρως με αυτόν που προσεύχεται. Ας δούμε πόσο ωραία το θέτει ο Παύλος Ευδοκίμωφ (1901-1970): «Στις κατακόμβες, συναντάται συχνότατα μια γυναικεία μορφή σε στάση προσευχής, η Δεομένη. Αντιπροσωπεύει την μόνη αληθινή στάση της ανθρώπινης ψυχής. Δεν είναι αρκετό να κατέχουμε την προσευχή: πρέπει να γίνουμε προσευχή – προσευχή ενσαρκωμένη. Δεν είναι αρκετό να έχουμε στιγμές δοξολογίας΄ όλη μας η ζωή, κάθε ενέργεια και κάθε χειρονομία, ακόμη και ένα χαμόγελο, πρέπει να γίνονται ύμνος λατρευτικός, προσφορά, προσευχή. Πρέπει να προσφέρουμε όχι ό,τι έχουμε, αλλά ό,τι είμαστε«. Αυτό χρειάζεται ο κόσμος περισσότερο από καθετί άλλο: όχι ανθρώπους που «λένε προσευχές» με μεγάλη ή μικρότερη συχνότητα, αλλά ανθρώπους που είναι προσευχές. […]

Π. Καλλίστου Ware , Επισκόπου Διοκλείας

«Η Δύναμη του Ονόματος»