Έχεις Μήνυμα… (24 Μαΐου 2016)

[…] Ποτέ μην ξεχνούμε την λυτρωτική μετάνοια, που είναι ένας ευγενής και συνάμα συνεχής αγώνας εγέρσεως από καθημερινές πτώσεις και αμαρτίες. Την μετάνοια αυτή που τόσο έχει μεγάλη αξία παρά τω Θεώ.

Λέγει το Γεροντικό:

«Αδελφός ηρώτησε τον αββά Σισώην λέγων’

– Τι ποιήσω αββά ότι πέπτωκα;

Λέγει αυτώ ο Γέρων΄

– Ανάστα πάλιν.

Έφη ο αδελφός΄

– Ανέστην και πάλι πέπτωκα.

Απεκρίθη ο Γέρων’ 

– Ανάστα πάλιν και πάλιν.

Και ο αδελφός είπεν΄

– Έως πότε;

Ο δε Γέρων’ 

– Έως αν καταληθείς είτε εν τω αγαθώ είτε εν τω πτώματι΄ εν ω γαρ ευρίσκεται ο άνθρωπος, εν αυτώ πορεύεται«.

Προς την σωτηρία εννοείται. Και μας υπενθυμίζει ο αββάς Σισώης το έτερον απόφθεγμα του αββά Ηλία: «Τι ισχύει αμαρτία, όπου εστί μετάνοια; Και τι ωφελεί αγάπη, ένθα εστίν υπερηφανία;«. Και γράφει ακόμα το Γεροντικό, αναφερόμενο στον αββά Ιωάννη τον Κολοβό, σχετικά με μία μετανοήσασα πόρνη η οποία μετά μίαν ώρα εκοιμήθη, πως ήκουσεν εξ ουρανού φωνή ο αββάς Ιωάννης να του λέγει: «Μία ώρα της μετανοίας αυτής προσεδέχθη υπέρ μετάνοιαν πολλών χρονιζόντων και μη ενδεικνυομένων το θερμόν της τοιαύτης μετανοίας«!

Οπότε οφείλουμε να φροντίζουμε πάντοτε να ευρισκώμεθε εν μετανοία, γνωρίζοντας ότι η αναμαρτησία είναι ίδιον μόνο του εν Τριάδι Θεού. Να παραδεχόμεθα ότι διαρκώς παρεκκλίνουμε, και να μη θεωρούμε ποτέ ότι η αμαρτία και η πτώσις είναι φυσική κατάστασις. Να ενθυμούμεθα δηλαδή πάντοτε αυτό που διδάσκει ο αββάς Ισίδωρος: «Πάντων των (πονηρών) πνευμάτων δεινότερόν εστό το ακολουθείν την εαυτού καρδία, τουτέστιν τω ιδίω λογισμώ και μη τω νόμω του Θεού«. Και τότε θα αντιληφθούμε ότι όσο κι αν είναι βαρειές οι αμαρτίες, υπάρχει συγχώρησις και επανόρθωσις. […]

Αρχιμανδρίοτυ Δοσιθέου

«Το νόημα της αμαρτίας»