Έχεις Μήνυμα… (14 Μαΐου 2016)

Ο Πνευματικός δεν είναι ούτε ψυχολόγος ούτε ψυχίατρος…

[…] Σκοπός του Πνευματικού είναι, να προσπαθήσει με την προσωπική εμπειρία, την φυσική και την πνευματική που αποκτά μέσα από την δική του βίωση, την πνευματική, να μπορέσει να βοηθήσει τον άνθρωπο να βρεί τον Θεό, να συναντηθεί με τον Θεό και να γίνει μέτοχος των αγαθών του Θεού.

Αυτή η δυνατότης δεν μπορεί ανθρωπίνως να επιτευχθεί.

Θα έρθει επί παραδείγματι μέσα στο νού του ανθρώπου η διάκριση και η διείσδυση, ώστε να μπεί και να κατανοήσει στο βάθος τον άνθρωπο;

Ανθρωπίνως είναι αδύνατον. Μπορεί εξωτερικά κάτι ν᾿ αντιληφθεί από τις εξαγορεύσεις. Σκοπός είναι να έχει ένα χάρισμα, μία δυνατότητα να μπεί στο βάθος του ανθρώπου και να του αποκαλύψει και ανακαλύψει εκείνα τα βάθη, που ούτε ο ίδιος τα έχει προσεγγίσει ποτέ και με επιμονή τα αρνείται και τα απωθεί στο υποσυνείδητο, φοβούμενος ούτε και να τ᾿ αγγίξει. Και τούτο εδώ είναι έργο του Πνευματικού, να βγάζει τον δειλό άνθρωπο από το βάθος που συσπειρώνει όλες τις δυνάμεις του, στο βάθος του υποσυνείδητου, να τον βγάλει στην επιφάνεια και να τον θεραπεύει με την Χάρη του Θεού και να τον οδηγεί σε μία Θεογνωσία τέτοια, που να του δίνει τελικά την χαρά, την ειρήνη, την ευτυχία, μέσα στο βάθος της καρδιάς του.

Εάν δεν υπάρχει λοιπόν αυτή η Αγάπη, η θυσιαστική Αγάπη, είναι αδύνατον να μπορέσει κανείς να βοηθήσει τον άνθρωπο. Η Αγάπη λέει ο Πατήρ Σωφρόνιος μεταφέρει την ύπαρξη του αγαπώντος προσώπου, εις το αγαπώμενο ον και ούτως αφομοιώνει την ζωή του αγαπώμενου. Η Αγάπη έχει δυνατότητα να μεταφέρει από την καρδιά του αγαπώντος στην καρδιά του αγαπώμενου να μεταφέρει την ενέργεια της Θείας Χάριτος, που ουσιαστικά διά της Αγάπης εμφανίζεται, χωρίς να βλάπτει το άλλο πρόσωπο. Γιατί λέει ότι το πρόσωπο είναι διεισδυτόν Αγάπης. Δηλαδή το πρόσωπο έχει την δυνατότητα να αφομοιώνει αυτήν την αγάπη, να διαπερνά διά του προσώπου η Αγάπη, να εισέρχεται στην πληγωμένη φύση, χωρίς να βλάπτει την ιδιαιτερότητα του προσώπου και να θεραπεύει και να κοινωνεί και να επικοινωνεί με τον άλλον άνθρωπο διά του Θεού.

Μ᾿ ένα παράδειγμα: Όπως η ατμόσφαιρα έχει την δυνατότητα να αφομοιώνει τον ήλιο και να διεισδύει ο ήλιος μέσα από την ατμόσφαιρα και να διαπερνά τις ακτίνες του σε όλα τα όντα, χωρίς να παθαίνει τίποτα η ατμόσφαιρα, όχι μόνο δεν παθαίνει, αλλά φωτίζεται περισσότερο και όπως η ακτίνα του ηλίου ακόμα και μέσα από το νερό περνά, χωρίς το νερό να παθαίνει τίποτα, έτσι ακριβώς και η Αγάπη, η Ευαγγελική όμως Αγάπη, του Θεού η Αγάπη, διεισδύει από το ένα πρόσωπο στον άλλο χωρίς να καταργεί το άλλο πρόσωπο, χωρίς να δεσμεύει και χωρίς να αιχμαλωτίζει το πρόσωπο, αλλά να το ενώνει Θεοπρεπώς και να γίνονται ταυτόχρονα δυό πράγματα. Να ενώνεται η φύσις η μία, γιατί ουσιαστικά, όπως είπαμε, μία είναι η φύσις του ανθρώπου, να ενώνεται εν Χριστώ, διατηρώντας την προσωπική ύπαρξη και ελευθερία που έχει ο καθένας από εμάς.

Αυτό είναι η Ορθόδοξη ενότητα. […]

Αρχιμανδρίοτου Μαξίμου Κυρίτση

Απόσμασμα ομιλίας στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Παν/μίου, 1997