Έχεις Μήνυμα… (7 Απριλίου 2016)

Δυνάμει τοῦ Σταυροῦ, κρατυνόμενοι πᾶσαν τὴν πλάνην τοῦ ἐχθροῦ, κατελύσατε ὄντως, Ἀπόστολοι ἔνδοξοι, πρεσβευταὶ τῶν ψυχῶν ἡμῶν· ὅθεν σήμερον, ἐν τῇ αὐτοῦ προσκυνήσει, ἐπαγάλλεσθε, ὑπὲρ ἡμῶν δυσωποῦντες, τὸν μόνον φιλάνθρωπον.

Κάθισμα του Όρθρου της Πέμπτης, Δ’ Νηστειών

_____

Η αδιάπτωτη ελπίδα για τους άλλους

Υπάρχει και μια τρίτη αρετή, που δεν φαίνεται εύκολα με μια πρώτη ματιά. Είναι η αρετή της αδιάπτωτης ελπίδος για τους άλλους. Λέει ο Απόστολος Παύλος στο δέκατο τρίτο κεφάλαιο της Α΄προς Κορινθίους επιστολής, στον ύμνο της αγάπης: «…η αγάπη πάντα στέργει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει, η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει» (Α΄ Κορ. 13, 7-8). Αυτό το «ουδέποτε» είναι χρονικό. Η αγάπη λοιπόν πάντα ελπίζει. Πολλές φορές οι γονείς, πικραμένοι από τα παιδιά μας, χωρίς καμιά ελπίδα γι΄αυτά, λέμε: «Το έχασα το παιδί μου!». Αυτό δείχνει έλλειψη αγάπης. Δεν το χάνουμε το παιδί μας. Έχει πέσει στην αμαρτία; Δεν πειράζει. Αυτή είναι η δική του δοκιμασία, το «δοκίμιον της πίστεως». Η ζωή έχει στροφές, έχει γωνιές και λακκούβες, και πίσω από τις στροφές, δίπλα στις γωνιές, μέσα στις λακκούβες κρύβεται η ευλογία του Θεού. Και μπορεί να βρεθούμε μετά από λίγο σε εκπλήξεις. Να μας προκύψουν τα παιδιά μεγαλώνοντας πολύ διαφορετικά απ΄ότι εμείς τα προεκτιμούσαμε, και να πάρουμε χαρές από εκείνα που βιαστήκαμε να κλάψουμε.

Εμείς όμως δυσκολευόμαστε να δώσουμε στα παιδιά μας λίγο χρόνο. Όχι για ν΄αλλάξουν τη στάση τους απέναντί μας -αυτό είναι το προηγούμενο που αναφέραμε- αλλά για ν΄ αλλάξουν τη στάση τους απέναντι στη ζωή, να αλλάξουν τη στάση τους απέναντι στον Θεό. Είναι ανάγκη να δώσουμε στον άλλο την ελευθερία του χρόνου, που εξάλλου του ανήκει, ώστε να μπορέσει να διαμορφώσει αυτό που ο ίδιος θέλει, τη ζωή του. Αν δεν το κάνουμε, αν δεν του δώσουμε την ελευθερία του, είναι φανερό ότι εμείς έχουμε το πρόβλημα. Εμείς δεν είμαστε ελεύθεροι από τα πάθη του, από τη νοοτροπία του, από τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να ζήσει.

π. Νικολάου Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής

 «Απ΄το καθ΄ ημέραν στον καθ΄ ομοίωσιν»