Έχεις Μήνυμα… (28 Μαρτίου 2016)

Τῆς ἐγκρατείας τῷ πυρὶ φλέξωμεν πάντες, τὰς φρυγανώδεις τῶν παθῶν ἐπαναστάσεις, καὶ τὴν φλόγα ἐκείνην τὴν μὴ σβεννυμένην, δακρύων νῦν κατασβέσωμεν ὀχετοῖς, βοῶντες τῷ κρῖναι μέλλοντι πᾶσαν τὴν γῆν. Σῶτερ εὔσπλαγχνε Κύριε, ἀκατακρίτους ἡμᾶς, συντήρησον, διδοὺς ἡμῖν, τῶν πταισμάτων τὴν συγχώρησιν.

Κάθισμα του Όρθρου της Δευτέρας, Γ’ Νηστειών

_____

[…] Πολύ υψηλά τα σημερινά νοήματα! Δανεισμένα τα περισσότερα από τη νηπτική και μοναχική βιβλιογραφία και εμπειρία. Αρκετά απόμακρα από τη δική μας πραγματικότητα, αρκετά δύσολα για να μπορέσουν να αποτελέσουν και δική μας εμπειρία. Μαντεύω τι ομολογείτε μέσα σας: αυτά δεν γίνονται από μας. Και έχετε δίκιο. Γιατί όμως τα λέμε; Τα λέμε γιατί, ενώ δεν κατακτώνται, δίδονται, χαρίζονται. […] Εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε. Προσπαθούμε απροσπαθώς. Αγωνιζόμαστε με όλη μας την καλή διάθεση. Μαζεύουμε όλο το φιλότιμό μας και το επικεντρώνουμε στην προσδοκία της χάριτος και της ευλογίας του Θεού. Προσευχόμαστε στους αγίους μας και τους κοιτάμε έτσι λίγο παιδικά: τους ζηλεύουμε για τα δώρα που τους έδωσε η αγάπη του Θεού, ως ανταπόκριση στο πολύ τους φιλότιμο και στη μεγάλη τους αγάπη προς Εκείνον.

Όλη αυτή η κατάσταση περιγράφεται από τους αγίους μας ως επίγειος ουρανός. Ο ουρανός και η βασιλεία του Θεού στη γη. Την άλλη φορά ίσως μιλήσουμε και για μια άλλη κατάσταση. Εκείνη ονομάζεται ανάσταση της ψυχής προς της κοινής Αναστάσεως, πως δηλαδή μπορεί η ψυχή να ζήσει τη Βασιλεία του Θεού πριν γίνει η συντέλεια των αιώνων΄ πριν κλείσει τα μάτια της σ΄αυτό τον κόσμο, να τα έχει ήδη ανοίξει στον άλλο!

Τι ευλογία που είναι να ζει κανείς αυτή την κοινωνία με τον Θεό! Έστω ως πόθο. Αν αυτό συμβαίνει, τότε, ζώντας τη Μεγάλη Σαρακοστή, θα έχει αναστάσιμη χαρά μέσα του. Κι όταν φθάσει να πει το «Χριστός Ανέστη», θα αγκαλιάσει, θα αρπάξει στην κυριολεξία, την ευλογία ακι τη χάρι του Θεού, που προσφέρεται αφειδώς το Πάσχα. […]

π. Νικολάου, Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής

«Από το καθ΄ημέραν στο καθ΄ομοίωσιν»