Έχεις Μήνυμα… (21 Μαρτίου 2016)

Νηστεία καθαρά, μακρυσμὸς ἁμαρτίας, ἀλλοτρίωσις παθῶν, ἀγάπη πρὸς Θεόν, προσευχῆς ἐπιμέλεια, δάκρυα σὺν κατανύξει, καὶ πενήτων προμήθεια, ὡς ὁ Χριστὸς ἐν Γραφαῖς ἐπηγγείλατο.

Κανών του Όρθρου της Δευτέρας, Β’ Νηστειών

_____

[…] Τέλος, μιλώντας για τον Αμνό που αίρει τις αμαρτίες του κόσμου δεν επρόκειτο για έναν αμνό που έδειχνε με το δάκτυλο ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, αλλά για τον Χριστό, τον Υιό του Θεού που έγινε άνθρωπος και ήλθε στον κόσμο ίνα πληρωθούν οι γραφές του νόμου και παραδοθεί Αυτός ο ίδιος θυσία. Αυτός που προεικονίσθηκε ως καινοδιαθηκικός αμνός. Αυτό το πλήρωμα, την πραγματικότητα, την αλήθεια έπρεπε να δείξουν στα μάτια όλων΄ έτσι, η αλήθεια όφειλε όχι μόνο ν΄ανακαλυφθεί με τον λόγο, αλλά να δειχθεί και με την εικόνα. Κι εδώ βρίσκεται η απόλυτη άρνηση κάθε αφηρημένης έννοιας, κάθε μεταφυσικής σύλληψης της θρησκείας. Η αλήθεια έχει την εικόνα της΄ γιατί δεν είναι μια ιδέα ή ένα αφηρημένο σχήμα, είναι συγκεκριμένη και ζωντανή, είναι πρόσωπο, Πρόσωπο «σταυρωθέν επί Ποντίου Πιλάτου». Όταν ο Πιλάτος έθεσε στον Χριστό την ερώτηση: «τι εστιν αλήθεια;» (Ιωάν. 18, 38) ο Χριστός δεν απάντησε μ΄άλλον τρόπο από τη σιωπή. Και ο Πιλάτος ούτε την απάντηση δεν περίμενε και βγήκε ξέροντας πως μπορούσε να δώσει κανείς ένα πλήθος απαντήσεις από τις οποίες καμμιά δεν θα ίσχυε. Γιατί, η Εκκλησία μόνον κατέχει την απάντηση στο ερώτημα του Πιλάτου. Εν μέσω των Αποστόλων Του εμίλησε ο Χριστός και είπε στους μαθητές του: «εγώ ειμι η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωάν. 14,6). Η αλήθεια απαντά στην ερώτηση, όχι τι είναι, αλλά ποιός είναι η αλήθεια. Είναι ένα Πρόσωπο κι έχει την εικόνα του. Να γιατί η Εκκλησία όχι μόνο μιλά για την αλήθεια, αλλά και την δείχνει: είναι η εικόνα του Ιησού Χριστού.  […]

Λεωνίδα Ουσπένσκυ

«Η θεολογία της εικόνας στην Ορθόδοξη Εκκλησία»

_____

[…] Ήταν πρωί, Σάββατο του Λαζάρου, 10 Απριλίου του 1826, όταν συγκροτήθηκε το νεκροδόξαστο εκείνο συμβούλιο αποφάσεως. Ήταν ένα συμβούλιο θανάτου. Οι καπεταναίοι είχαν αναλάβει να διερευνήσουν, με ανιχνευτές την ύπαρξη μυστικού δρόμου-διόδων για ακίνδυνο πέρασμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων στην ελευθερία. Κανένας όμως δεν έφερε ελπιδοφόρα πληροφορία. Οι λόγχες και οι στενωποί φυλάγονταν άγρυπνα από τους πολιορκητές σε βάθος χώρου και τόπου. Γενική ήταν η κατήφεια και η σιωπηλή θλίψη. Την σιωπή της στιγμής έσπασε η βροντώδης και σταθερή έκρηξη του τρανοδύναμου αρχηγού της Φρουράς, του Θανάση Ραζη-Κότσικα.
– Υπάρχει δρόμος ωρέ!
– Ποιος είναι, στρατηγέ, και δεν τον λες τόση ώρα; Διαμαρτυρήθηκαν όλοι οι παριστάμενοι.
– Είναι ο δρόμος του Θεού, φωνάζει. Μόνο αν βαδίσουμε τον δρόμο του Θεού, θα αναστηθούμε ως λαός και ως κράτος…

Νικολάου Βούλγαρη

«Το Μεσολόγγι των Ιδεών, ερμηνεία της απόφασης της Εξόδου»