Έχεις Μήνυμα… (12 Ιανουαρίου 2016)

Εκείνος γνωρίζει…

Οι δυσκολίες και οι θλίψεις γίνονται αφορμή για να καταφύγουμε στον φιλάνθρωπο Θεό και να ζητήσουμε τη βοήθειά Του. Είναι αλήθεια ότι αυτές τις δύσκολες ώρες γίνονται οι πιο θερμές προσευχές! Η ψυχή προσεύχεται με πίστη και αφοσίωση, με δάκρυα και αγωνία. Αν όμως ο Θεός μας δώσει αμέσως αυτό που ζητάμε, υπάρχει το ενδεχόμενο να σταματήσουμε την προσευχή. Να λάβουμε το δώρο και να ξεχάσουμε τον Δωρεοδότη. Και τότε το δώρο που λάβαμε είναι πολύ μικρότερο σε σύγκριση με τη ζημιά που πάθαμε! Διότι δεν ύπάρχει τίποτα χειρότερο από το να διακόψουμε την επικοινωνία μας με τον Θεό και να φύγουμε από κοντά του!

Μήπως λοιπόν το γεγονός ότι ο Κύριος δεν μας δίνει αμέσως αυτό που Του ζητάμε, είναι προς το συμφέρον μας; Δεν είναι ένας τρόπος για να μάθουμε να επικοινωνούμε με τον Θεό και να παραμένουμε κοντά του έξαρτώντας από Αυτόν κάθε ύπόθεση της ζωής μας; Αυτό ακριβώς τονίζει και ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος: «Να μη λέγεις, όταν για πολύ καιρό προσεύχεσαι χωρίς να παίρνεις αύτό που ζητείς, πως δεν κατόρθωσες τίποτε, διότι ήδη κάτι σπουδαίο κατόρθωσες· διότι ποιό ανώτερο αγαθό υπάρχει από την προσκόλληση στον Κύριο και από τη συνεχή παραμονή στην ένωση μαζί Του;» (Κλίμαξ, Λόγος ΚΗ’, 33).

Πολλές φορές δεν παίρνουμε αυτό που ζητάμε από τον άγιο Θεό, ωστόσο ώφελούμαστε με άλλο τρόπο. Μπορεί να περιμένει κανείς χρόνια ολόκληρα για να δει να αλλάζει ο δύστροπος σύζυγος, να επιστρέφει το παραστρατημένο παιδί, να θεραπεύεται ο άρρωστος· κι όμως όλο αυτό το διάστημα δεν πηγαίνει χαμένο. Το αντίθετο μάλιστα. Η περίοδος της φαινομενικής σιωπής του Θεού τελικά αποδεικνύεται ως η πιο γόνιμη περίοδος της ζωής μας. Διότι μέσα από τη δοκιμασία αυξάνει η πίστη και η ελπίδα μας στον Θεό, καταρτιζόμαστε στην ύπομονή και στην ταπείνωση, οδηγούμαστε στη μετάνοια. Και ακόμα αισθανόμαστε εντονότερα τη χάρη του Θεού που μας ενισχύει για να αντιμετωπίσουμε το κάθε πρόβλημα. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Αποστόλου Παύλου, ο οποίος παρακάλεσε επανειλημμένως τον Θεό να τον απαλλάξει από χρόνια ασθένεια που τον βασάνιζε, αλλ’ ο Κύριος του απάντησε: «Αρκεί σοι η χάρις μου». Σου είναι αρκετή η χάρις μου, με την όποια σε ενισχύω (Β’ Κορ. ιβ’ 9). Και πράγματι! Με τη χάρη του Θεού ο μεγάλος Απόστολος ξεπερνούσε τις δυσκολίες της ασθένειας και συνέχιζε ανεπηρέαστος το θαυμαστό άποστολικό του έργο.

Επομένως, κι όταν ο Θεός δεν απαντά στις προσευχές μας, εμείς ωφελούμαστε, και μάλιστα πολλαπλά. Ενώ νομίζουμε ότι δεν μας απαντά, Εκείνος μας επισκέπτεται με πλούσια έκχυση θείας Χάριτος. Λοιπόν, ας μην απελπιζόμαστε κι ας μην αποκάμνουμε προσευχόμενοι. Ο φιλάνθρωπος Κύριος ως στοργικός Πατέρας πρόθυμα δέχεται τους στεναγμούς της καρδιάς μας και μας απαντά ανάλογα με το αληθινό, το αιώνιο συμφέρον μας. Ας Του εμπιστευθούμε ολόκληρη τη ζωή μας. Εκείνος γνωρίζει.