Έχεις Μήνυμα… (30 Οκτωβρίου 2015)

Γράμματα από το μέτωπο…

Γράμμα από πατέρα σε στρατιώτη στο μέτωπο

“Παιδί μου,

μου ζητάς τη διεύθυνση του αδελφού σου.  Σου τη γράφω “Πάνθεον Ηρώων». Σφίξε την καρδιά σου.

Σε φιλώ,

Ο πατέρας σου”

Image

_____

Γράμμα προς γονείς

«Για κρύο και κακουχίες μη φοβάσθε. Εδώ τα νεύρα μας γίνονται ατσαλένια. Σείς θα φαντάζεσθε πράγματα φοβερά και τρομερά, ενώ εμάς δεν μας νοιάζει καθόλου. Γι’ αυτό να μη στενοχωριέσθε. Αλλως τε, για όλα τα Έλληνόπουλα του μετώπου φροντίζει η Μεγαλόχαρη … ».

_____

Γράμμα από γονείς

«… Ευτυχώς η χειροβομβίδα δέν εσκασε, και ο λυτρωμένος πια συνάδελφός μας έχει τάξει μιά λαμπάδα σαν τό μπόϊ του στην Παναγία τής Τήνου, την οποία έχουμε όλοι για προστάτιδά μας».

_____

Γράμμα σε αδελφή

«Ο Θεός να είναι μαζί σου» γράφει ένας πατέρας προς το μαχόμενον παιδί του, «ο Θεός να είναι μαζί σου και μαζί με την Πατρίδα μας. Τα χωράφια θα τα οργώσουμε εμείς με κάθε τρόπο … Μη στενοχωριέσαι. Η Μεγαλόχαρη της Τήνου θα κάνη το θαύμα της και θα σας δώση μεγάλη δόξα».

_____

Γράμμα σε αδελφή

Κάπου στό Μέτωπο 29/11/40

Αδελφούλα μου,

Ο Θεός σε φώτισε και μέσα στο δέμα που μου στείλατε, έβαλες τα πέντε κείνα μανταρίνια … Μόλις τ΄ άνοιξα κι’ αντίκρυσα τον κίτρινο θησαυρό του νησιού μας, δάκρυσα … Τα καθάρισα, τα χώρισα σε φέτες και τα φάγαμε με τ’ άλλα φανταράκια της διμοιρίας μου.

Σε βεβαιώ πως ούτε τα τσοφλάκια δεν πετάξαμε …

Αδελφούλα μου, σωστό βάλσαμο ήταν για τις διψασμένες ψυχές μας. Λές και πήραμε νέες δυνάμεις … Αδελφούλα μου, νικούμε παντού! Η Παναγία, ολοζώντανη, μας ακολουθεί. .. Παρακαλείτε και σεις όσο μπορείτε για την σύντομη τελική νίκη!

Γειά σου Αδελφούλα μου

_____

Γράμμα από τα μετόπισθεν

«…Ψώνιζα ότε ακούµε τις καµπάνες. Δεν ξέρεις, γυιόκα µου, τι γίνεται όταν ακούµε τις καµπάνες. Ανάστασις. Τήν χαρά του κόσµου. Εγώ δε, τόσο πολύ αισθάνοµαι και χαίροµαι που αρχίζω να κλαίω…».

_____

Επιστολή αξιωματικού

Σεβαστή μου μητέρα,

Ο Συνταγματάρχης μου με προέτεινε για προαγωγή στον ανώτερο βαθμό επ’ ανδραγαθία, διότι ενεργήσας εξ ιδίας πρωτοβουλίας αντεπίθεσιν εναντίον υπερτέρου εχθρού, εξηνάγκασα αυτόν εις άτακτον υποχώρησιν, συλλαβών αιχμαλώτους καί κυριεύσας μίαν πολεμικήν σημαίαν τού εχθρού, ως και άλλα λάφυρα.

Τώρα, μητέρα μου, ήθελα να ζούσε ο πατέρας μου, για να έβλεπε, αυτός που σκοτώθηκε δοξασμένος στό πεδίο τής μάχης, ότι ήλθε τώρα η σειρά του γυιού του να εξακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Ελπίζω να κάμω πιο πολλά ακόμη.

Κώστα Χατζηπατέρα & Μαρίας Φαφαλιού

«Μαρτυρίες ’40-’41»