Έχεις Μήνυμα… (30 Μαΐου 2015)

[…] «Ανέδραμεν εις ουρανούς… κολακεύων ως Πατήρ και στηρίξας αυτούς… και λέξας προς αυτούς΄ου χωρίζομαι αφ΄υμών». Η μετοχή «κολακεύων», αντί της μετοχής «καλέσας», απαντά στην έκδοσι της Ι. Μονής Κρυπτοφέρρης. Το ρήμα «κολακεύω» σημαίνει, χαϊδεύω. Στην τελευταία προσευχή του, την λεγόμενη αρχιερατική, ο Ιησούς απεκάλυψε τα σπλάγχνα του. «Ουχ ερωτώ σε», έλεγε στον Πατέρα, «δια τον κόσμον, αλλά δι΄αυτά τα τέκνα, που μου χάρισες, που «σοι ήσαν και εμοί δέδωκας». Τώρα που καταλαβαίνει ότι ρομφαία διαπερνά τις καρδιές τους, τα χαϊδεύει, τους μιλάει με γλυκύτητα. Τα τελευταία αυτά λόγοι του μας αποκαλύπτουν την πατρικότητά του, την τρυφερότητα την οποία έχει ο δικαίως αποκαλούμενος «γλυκύτατος Ιησούς», και μας αφήνει εκστατικούς. Δεν υπάρχουν στοργικώτερα λόγια από αυτά που απήυθυνε ο Κύριος στους μαθητάς του, όταν ανέβαινε στους ουρανούς. Τους χάιδευε, διότι ακόμη ήταν ορφανοί, δεν είχε κατεβεί το Πνεύμα το Άγιον.

Τη στοργή και την αίσθησι του Κυρίου για τον πόνο και την χαρά των μαθητών μας την παρουσιάζει και το δεύτερο ανάγνωσμα, η προφητεία του Ησαΐα΄μας αποκαλύπτει το έργο του Κυρίου και το δικό μας: «Ουχί λαός μου εστέ;» λέγει ο προφήτης Ησαΐας στους Ισραηλίτες. Τώρα το λέγει και ο Χριστός στους μαθητάς του: «Ουχί λαός μου εστέ; τέκνα, και ου μη αθετήσωσι». «Μα, δεν είσθε εσείς παιδιά μου; Πως θα σας εγκαταλείψω; Γιατί μου λέτε, «Κύριε, μη εάσης ημάς ορφανούς»; Σας εμπιστεύομαι τώρα που ανέρχομαι, διότι είσθε παιδιά μου. Τα παιδιά δεν εγκαταλείπουν τον πατέρα, δεν αθετούν τον λόγο του, το πρόσταγμά του. Δεν θα με ξεχάσετε, δεν θα με μισήσετε, θα με αγαπάτε. Αφού είσθε παιδιά μου -αυτό σημαίνει λαός μου-, δεν θα με εγκαταλείψετε». Το λέγει αυτό, διότι ήξευρε ότι ο λαός του Ισραήλ, μόλις έτρωγε το μέλι και το μάννα ή έπινε νερό, αμέσως ηρνείτο τον Πατέρα. Τώρα ο Κύριος, που έχυσε το αίμα του για μας και μας εκάθισε στον ουρανό εν δεξιά του Πατρός,  θέτει και ενώπιόν μας το χωρίο αυτό, διότι γνωρίζει ότι και εμείς τον αρνούμεθα. […]

Φεύγοντας ο Κύριος ευλόγησε τους μαθητάς, σαν να ήθελε να πη: «Εγώ είμαι που σας ευλογώ, όπως σας ευλόγησα στους Εμμαούς, και με αναγνωρίσατε από την ευλογία. Σας ευλογώ με τον ίδιο τρόπο και τώρα, διότι η ευλογία μου δηλώνει ότι έχομεν κοινή ζωή΄θα ξαναρθώ». Δεν τους αποχαιρετίζει δηλαδή, τους ευλογεί! Τρία χρόνια οι άνθρωποι έβλεπαν ανάμεσά τους τον Υιόν του Θεού, και τώρα χρειάζονται ειδικές προϋποθέσεις για να τον δουν. Τώρα ο Κύριος είναι αόρατος! Όταν ήθελαν οι πιστοί να κάνουν κάποιον απόστολο, έψαχναν να τον βρουν ανάμεσα σε εκείνους που είχαν ζήσει με τον Χριστόν. Εν τούτοις, ο Χριστός αναλαμβανόμενος δεν αποχαιρετά τους αποστόλους αλλά τους ευλογεί, όπως τους ευλογούσε πάντοτε. Δηλαδή η κοινή ζωή συνεχίζεται δια του Αγίου Πνεύματος.

Όλοι μπορούμε να έχωμε το Άγιον Πνεύμα μέσα μας, αρκεί να το ζητούμε. Ας ζούμε λοιπόν για το Άγιον Πνεύμα. Ας μην ξεχνιώμαστε. Το κάθε τι που περνάμε, δυσκολία, πρόβλημα, αγωνία, πειρασμό, αμαρτία, αρρώστια, πάθος, να μην το βλέπωε ως εχρθρικές πύλες, αλλά ως πύλες του Κυρίου. Δια μέσου αυτών εμείς ας γνωρίζωμε ότι οδεύομε την οδό την οποία άνοιξε ο Κύριος και το Πνεύμα το Άγιον. Ας καραδοκούμε το Πνεύμα το Άγιον, το σκηνώσαν εν ημίν, το ενεργούν και διδάσκον και φωτίζον ημάς.

Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

«Λόγοι εόρτιοι μυσταγωγικοί «