Έχεις Μήνυμα…(30 Μαρτίου 2015)

Τὴν ἕκτην Ἑβδομάδα, τῆς Νηστείας ἐπέχοντες, προεόρτιον ὕμνον, τῶν Βαΐων ᾄσωμεν, Χριστῷ τῷ ἐρχομένῳ δι’ ἡμᾶς, καθῖσαι ἐπὶ πώλου ὀνικοῦ, τὸ τῶν ἐθνῶν ὑποκλῖναι ὡς Βασιλεύς, ἀλόγιστον τῷ Γεννήτορι, τοὺς κλάδους αὐτῷ τῶν ἀρετῶν, πάντες προευτρεπίσωμεν, ὅπως καὶ τὴν Ἀνάστασιν αὐτοῦ, χαίροντες ἴδωμεν.

Κάθισμα εκ του Όρθρου της Δευτέρας προ των Βαΐων

_____

[…] Αν ξέρω κάτι για τον Θεό είναι ότι διάλεξε να αποκαλύψει την παρουσία του Πνεύματός Του στην ανθρώπινη ψυχή με το δάκρυ. Η γέφυρα με τον Θεό είναι υδάτινη γέφυρα δακρύων, πικρών στην αρχή, αλλά στο τέλος… στο τέλος… γλυκύτερων από μέλι. Ένα δάκρυ… ένα δάκρυ… μια σταγονίτσα από ένα δάκρυ… ένα μέρος σταλαγμού… είναι αρκετό στον Θεό για να μας σώσει. Γιατί ξέρει, πως τα δάκρυα πηγάσανε από το πατηρήρι του εγωϊσμού και των παθών. Ασφαλέστερη ένδειξη πνευματικής προκοπής εγώ δεν βρήκα. Ασφαλέστερη και μοναδική!

Ακούγομαι απόλυτος, το ξέρω. Έτσι συνέβαινε και τότε. Με ποιό δικαίωμα όμως να κρύψω από τα πνευματικοπαίδια μου τον δρόμο, που με τόση προσευχή και τόσο αγώνα βρήκα; Γιατί όχι και αυτά όπως εγώ;

«Αδύνατον, γέροντα, αδύνατον» , μου έλεγαν.

«Γιατί αδύνατον, πέστε μου, γιατί αδύνατον;»

«Γιατί», μου απαντούσαν, «υπάρχουν άνθρωποι εκ φύσεως πιο ευκατάνυκτοι και άλλοι λιγότερο».

«Όχι, παιδιά μου», επέμενα, «όχι. Η προαίρεση, όχι η φύση, οδηγεί στην κατάνυξη. Αν βλέπετε τα μάτια σας στεγνά δεν είναι θέμα γονιδίων, είναι ένδειξη σκληροκαρδίας. Δεν αφήνετε το πνεύμα του Θεού να σας πλημμυρίσει, να σας πλημμυρίσει κυριολεκτικά».

Δάκρυα, παιδί μου, δάκρυα… ο καθαρμός των αισθήσεων. Δάκρυα… το αντίβαρο στη μάταιη ηδονή. Δάκρυα… ο νικητής της βαρύτητας. Δάκρυα… ο αρπαγμός στον ουρανό. Δάκρυα… το περιπαικτικό κοίταγμα του θανάτου. Δάκρυα… η νοσταλγία της επιστροφής. Δάκρυα… η αγκαλιά με τους ανθρώπους. Δάκρυα… το άγγιγμα του Θεού. Ηλία μου, χάσε τα όλα, όλα όσα πιστεύεις πως σε κρατάνε κοντά στον Θεό. Όσο αισθάνεσαι την προσευχή να γίνεται δάκρυ, να πλημμυρίζει το κρανίο σου και να ξεχειλίζει από τα μάτια σου, όσο την ώρα που ατενίζεις ένα εικόνισμα, διαβάζεις μια προσευχή, κοιτάς με αγάπη έναν άνθρωπο, μια ζωντανή εικόνα του λατρεμένου σου Χριστού και ξαφνικά εικόνες και γράμματα αλλοιώνονται, καθώς η θάλασσα κατακλύζει τη ματιά σου… μη φοβάσαι… υπάρχει δρόμος μετανοίας ανοικτός. Ηλία μου, ο κόσμος θα πεθάνει όταν στερέψουν τα δάκρυα. […]

Ηλία Λιαμή

 «Ψίθυροι Αγγέλων» – Ο Άγγελος των Δακρύων (Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος)